نوحه در مصیبت حضرت صادق سلام الله علیه
18 بازدید
موضوع: تبلیغ
نوحه در مصیبت حضرت صادق سلام الله علیه
علی محمد مظفری

مانده ذكر وا اماما بر لب ما

كشته شد بنيانگذار مذهب ما

وا اماما وا اماما

صادق آل محمد گشته مسموم

گريه كن از بهر آن مولاي مظلوم

وا اماما وا اماما

فاطمه سوي مدينه كن نظاره

قلب فرزندت شد آخر پاره پاره

وا اماما وا اماما

آن كه بوده عالم و آدم مطيعش

سر برهنه از برده ابن ربيعش

وا اماما وا اماما


دست ظلمی که مادرم را زد

از جفا آتش پیکرم را زد

آه و واویلا، زین غم عظمی

بر تو تسلیت، مهدی زهرا

می کند ناله، می زند بر سر

در کنار من، مادرم زهرا

آه و واویلا، زین غم عظمی

بر تو تسلیت، مهدی زهرا

روزگاری که من به سر بردم

از غم مادر خون دل خوردم

آه و واویلا، زین غم عظمی

بر تو تسلیت، مهدی زهرا

می شوم راحت دیگر از غم ها

می روم نزد مادرم زهرا

آه و واویلا، زین غم عظمی

بر تو تسلیت، مهدی زهرا


شهر مدینه کربلاست آه و واویلا

غوغای عاشورا به پاست آه و واویلا

واویلتا واویلتا آه و واویلا

در راه قرآن شد فدا حضرت صادق

اعضایش از هم شد جدا حضرت صادق

واویلتا واویلتا آه و واویلا

قبر غریبش در بقیع، مانده بی زوار

زوار او صورت نهند بر روی دیوار

واویلتا واویلتا آه و واویلا

از آتش سَم گشته آب جسم آن مولا

نقش زمین شد پیکرش آه و واویلا

واویلتا واویلتا آه و واویلا

درخانه اش آتش زدند فرقة اعدا

این ارث را او برده از مادرش زهرا


 

شهر پیغمر شده گرم افغان و خروش

گرم افغان و خروش

نالة واجعفرا می رسد هر دم به گوش

می رسد هر دم به گوش

کشتة زهر جفا، جعفرا وا جعفرا

ای بقیع آماده شو، ز آنکه مهمانت رسید

زآنکه مهمانت رسید

خیز و با زهرا بگو، نور چشمانت رسید

نور چشمانت رسید

فاطمه در این نوا، جعفرا وا جعفرا

باقر علم نبی، صادقت مسموم شد

صادقت مسموم شد

در کناز تربتت دفن آن مظلوم شد

دفن آن مظلوم شد

کن به پا بزم عزا، جعفرا وا جعفرا

موسی جعفر کند ناله از بهر پدر

ناله از بهر پدر

ای پدر شد بعد تو خاک غم ما را به سر

خاک غم ما را به سر

دارد از غم ناله ها، جعفرا وا جعفرا

در میان آن همه ناله و جوش و خورش

ناله و جوش و خروش

حجت بن العسکری ناله اش آید به گوش

بسته او شال عزا، جعفرا وا جعفرا

شیعیان بر سر زنید رخت ماتم بر کنید

رخت ماتم بر کنید

بر عزیز فاطمه ناله و شیون کنید

ناله و شیون کنید

سوزد از غم سینه ها، جعفرا وا جعفرا


 

کشته شد از جفا امام صادق

مصحف ناطق و نشر الحقائق

رفته ز دنیا عزیز زهرا

آجرک الله بقیه الله

در مدینه به پا شد شور محشر

بی پدر شد ز کین موسی بن جعفر

از این مصیبت خون شد به دل ها

آجرک الله بقیه الله

میهمان در بقیع با قلب خسته

شدُ بر مادر پهلو شکسته

برده شکایت در نزد زهرا

آجرک الله بقیه الله

جان فدای مزار بی چراغش

فاطمه خون جگر گشته ز داغش

محشر عظمی گردیده بر پا

آجرک الله بقیه الله

 

نوحۀ حضرت صادق علیه السلام

گشته کرببلا شهر مدینه                        زهرا دست عزا کوبد به سینه

شدکشته صادق                                      قرآن ناطق

واویلا  واویلا       آه و وایلا

پرپر گشته گل باغ امامت                         یا موسی بن جعفر سرت سلامت

بابا فدا شد                    حقش ادا شد

واویلا  واویلا       آه و  واویلا      

بی جرم و بی خطا با صد بهانه                                  بردند از خانه اش بیرون شبانه

با حال خسته                     با دست بسته

واویلا  واویلا       آه و  واویلا      

فرزند فاطمه حقش ادا شد                            آخر قسمت او زهر جفا شد

شیخ الائمه                    نجل فاطمه

واویلا  واویلا       آه و  واویلا      

مظلوم یا سیدی امام صادق                        مسموم یا سیدی امام صادق

امام معصوم                  از حقت محروم

واویلا  واویلا       آه و  واویلا      


نوحۀ حضرت صادق علیه السلام

در عزای صادق آل رسول                               تسلیت بادا به زهرای بتول  

شهر یثرب کربلاست                  فاطمه صاحب عزاست

حجت خلاق سرمد کشته شد             صادق آل محمد کشته شد

شهر یثرب کربلاست                  فاطمه صاحب عزاست

بارها و بارها و بارها                             دیده از منصور دون آزارها

شهر یثرب کربلاست                  فاطمه صاحب عزاست

در دل شب آن شهید بی گناه              دست بسته رفته سوی قتلگاه

شهر یثرب کربلاست                  فاطمه صاحب عزاست

یوسف زهرا به قلب چاک چاک            گشته پنهان پیکرش در زیر خاک

شهر یثرب کربلاست                  فاطمه صاحب عزاست

شیعه مثل مشعل افروخته                                        دور قبر بی چراغش سوخته

شهر یثرب کربلاست                  فاطمه صاحب عزاست

تا قیامت ناله اش بر گوش ماست                       چوبۀ تابوت او بر دوش ماست

شهر یثرب کربلاست                  فاطمه صاحب عزاست