اشعار ناب مدح امیرالمومنین
6 بازدید
موضوع: تبلیغ

اشعار ناب مدح امیرالمومنین علی علیه السلام

علی محمد مظفری

اي امير عرب اي آن كه خطيب خطبائی

خطبا بندة شرمنده، سخن را تو خدائي

از تو پيدا شد و، هم طي، به تو قانون فصاحت

به خدا كز پس يزدان، تو مهين خطبه سرائي

ما سوي الله همگي الكن و از جمله تو افصح

آفرينش همه لالند، زبان چون تو گشائي

طائر عقل، به اوج سخنت خواست رسيدن

قرن ها پر زد و ناخن، نشدش بند به جائي

پسر مريم، اگر زنده سه تن كرد به عمري

صد مسيحا تو به هر دم، به دمي زنده نمائي

خواست جبريل مگر جاه تو را پايه شناسد

حق بر او بانگ زد و گفت كه بيچاره كجائي

من مسكين گدا، بين، كه ز عشق تو بنازم

بر سلاطين جهان، با همه اين بي سر و پائي

چشم در ره بود انصاريت اندر دم مردن

دور از انصاف بود گر به سرش پاي نسائي

ای مظهر العجائب مولای ما علی جان            یا کاشف الحقائق نور خدای سبحان

علی علی علی جان                            علی علی علی جان

تو حجت خدائی داماد مصطفائی                          علی مرتضائی ای جلوه گاه قرآن

علی علی علی جان                            علی علی علی جان

ولی حی داور ساقی حوض کوثر                          فاتح بدر و خیبر ای قهرمان میدان

علی علی علی جان                            علی علی علی جان

تو حیدر و صفدری مولائی و سروری                    فاطمه را همسری ای گل باغ ایمان

علی علی علی جان                            علی علی علی جان

عاشق و دلخسته ام من به تو دل بسته ام            بگیر تو دست مرا  از ره لطف و احسان

علی علی علی جان                            علی علی علی جان

ای شه  والا گهر نما  به  حالم   نظر                      منم مریض و توئی طبیب دردمندان

علی علی علی جان                            علی علی علی جان

وقت نماز و دعا فرق تو گشته دو تا                     از ره جور و جفا به تیغ ظلم عدوان

علی علی علی جان                            علی علی علی جان

روی تو پر ز خون شد محراب لاله گون شد          با تیغ ابن ملجم رفتی بسوی جانان

علی علی علی جان                            علی علی علی جان

حسن به آه و افغان گوید که ای حسین جان             بابای مظلوم ما  شده شهید قرآن

علی علی علی جان                            علی علی علی جان

زینب و ام کلثوم این دو عزیز معصوم                 از غم و داغ پدر با گیسوی پریشان

علی علی علی جان                            علی علی علی جان

 ای  یاور  یتیمان   امید   ناامیدان                          مانده تهی از غذا سفرۀ بیچارگان

علی علی علی جان                            علی علی علی جان

مولا منم گدایت گدای بی نوایت                  میرزائی ذاکرم عمری تو را ثنا خوان

علی علی علی جان                            علی علی علی جان

5555555555555555555555555555555

444444444444444444444444

تا خاك ره علي ولي اللهيم

در ساية عترت رسول اللهيم

ما منتظهر مهدي موعوديم

در دين محمد بن عبداللهيم


اي محب علي گو به صوت جلي

يا علي يا علي يا علي يا علي

ذكر اهل يقين يا علي هست و بس

بر لب مؤمنين يا علي هست و بس

ورد روح الامين يا علي هست و بس

ما سوي را بود دل از او منجلي

انبياء را معين بود تا خاتمت

گر چه او مظهر عالم و آدم است

يا علي يا علي بر لب عالم است

كوري ديدة ثاني و اولي

يا علي يا علي يا علي يا علي

مصطفي در غدير سروده اينسان خطاب

جانشين من است بعد از اين بوتراب

بوده فرمانروا گشته مالك الرقاب

بر همة ما سوي بعد از اين، اين علي

يا علي يا علي يا علي يا علي

گشته بر انس و جان گاه شوق و شعف

چون كه مولايشان گشته شاه نجف

تير حق را زده عقل كل بر هدف

خورده بر ديدة دشمنان علي

يا علي يا علي يا علي يا علي

غاصب حق او شد سه تن بي خرد

راه خير بشر كرده اين ستم سد

طعمة آتشند اين سه نامرد بد

كوري چشمشان گو به صوت جلي

يا علي يا علي يا علي يا علي

شكر لله كه من كار قنبر كنم

با ولاي علي روز و شب سر كنم

با تولاي او رو به محشر كنم

اي ترابي بگو گر كه اهل دلي

يا علي يا علي يا علي يا علي


چون بيفتم ز پا علي گويم

يا كه خيزم ز جا علي گويم

گر بيفتد تنم به بحر بلا

من به بحر بلا علي گويم

گر دلم غرق غم بود غم نيست

من به هر ابتلاء علي گويم

تا ببخشد خدا گناهم را

عوض هر دعا علي گويم

نيستم نا اميد از لطفش

بين خوف و رجا علي گويم

چون به محشر ز خاك برخيزم

من به روز جزا علي گويم

هر چه هستم محب او هستم

دمبدم يك صدا علي گويم


به جز  از علي نباشد به جهان گره گشايي

طلب مدد از او كن چو رسد تو را بلائي

چو به كار خويش ماني در خانة علي زن

به جز او به زخم دل ها ننهد كسي دوائي

ز ولاي او بزن دم كه رها شوي ز هر غم

سر كوي او مكان كن بنگر كه در كجائي

بشناختم خدا را چو شناختم علي را

به خدا نبرده اي پي اگر از علي جدائي

علي اي حقيقت حق علي اي ولي مطلق

تو  جمال كبريائي تو حقيقت خدائي

نظري ز لطف و رحمت به من شكسته دل كن

تو كه يار دردمندي تو كه يار بينوائي


در ماتم آل علی خون همچو دریا می رود

تیغ است و بر سر می خورد دست است و بالا می رود

از عشق آل بوالحسن این تیغ زن، آن سینه زن

آه و فغان مرد و زن تا عرش اعلی می رود

روی زمین پر همهمه، بر دست جانبازان قمه

خون از سر و دوش همه از فرق تا پا می رود

پیراهن شمع هدی یعنی حسین و مجتبی

جان ها همی گردد فدا، سر ها به یغما می رود

کوتاه کن انکار را بدعت مگو این کار را

این سوگ آل حیدرست این خون نه بیجا می رود

از ابن سعد بی وفا شمر و سنان پر جفا

بر آل بیت مصطفی چندین تعدی می رود

بغداد گردد لاله گون در روز عاشورا به خون

وز بی ستون آید برون سوی بخارا می رود

من چون ننالم این زمان مور ضعیف ناتوان

کاین برق آه عاشقان از سنگ خارا می رود

در طاق کسری سرنگون ریزد به سوی تیسفون

و از کاظمین آن سیل خون تا طاق کسری می رود

من سنیم نامم رضا کلب علی مرتضی

درویش عبدالقادرم راهم به مولا می رود


ترک من و وصل رخ دلبر شدنی نیست

این کار محال است و سیر شدنی نیست

گر جان من غمزده بیرون شود از تن

از خانة دل مهر علی در شدنی نیست

هر طفل یتیمی نشود ناجی مردم

هر کس امین گشت پیمبر شدنی نیست

هر بی خردی را نتوان گفت خلیفه

هر حیدری ساقی کوثر شدنی نیست

هر فرد مسلمان شود ثانی سلمان

هر شخصِ علی دوست اباذر شدنی نیست

هر سر که شود زیر سر دار به عالم

با میثم تمار برابر شدنی نیست

هر شیشه نگردد به جهان لؤلؤ و مرجان

هر سنگ درخشنده که گوهر شدنی نیست

جائی که برادر به برادر نکند رحم

بیگانه برای تو برادر شدنی نیست

یک عمر اگر دایه به مادر خود دهد شیر

غافل مشو ای دوست که مادر شدنی نیست

«ژولیده» مده دل به کسی بیهوده هرگز

دل خانة حق است و مسخر شدنی نیست


علی علی علی علی، علی علی علی علی

ز حق طلب کنم مدد به مدحت تو یا علی

و لی ذوالمنن علی خدیو مؤتمن علی

امام بت شکن علی صفی ممتحن علی

امیر کل بحر  بر وصیّ منجی بشر

به مهر حیّه در بنازم این چنین یلی

شه سریر اقتدار عزیز ذات کردگار

به ماسوی زمامدار به هم و غم سینجلی

به ذره گر نظر کند، به آسمان گذر کند

به جلوه خاک ذر کند، ز کثرت مجللی

تو اسعدی تو امجدی مسدّدی ممجّدی

به خلق و خوی احمدی، مدیری و مکمّلی

جلال را تو مظهری، جمال را تو مصدری

کمال را تو رهبری، تو کشتی و تو ساحلی

یاسین و هل أتی توئی والشمس والضحی توئی

واللیل و طا و ها توئی تو اعظمی تو اکملی

حقیرم و گدای تو، امید من عطای تو

فدای خاک پای تو، ترحمی تفضلی

علی علی علی علی، علی علی علی علی



ز ریا و کبر بگذر، جلوات کبریا بین

به مقام سعی دل را، همه روضه الصفا بین

به خم غدیر، امروز، تجلی خدا بین

به ملا، لقای حق را، به لقای مرتضی بین

(که خدای جلوه گر شد، به لباس مرتضائی)

اگرش خدای خوانم، به یقین رضا نباشد

وگرش جدای دانم، به خدا روا نباشد

اگر او خدا نباشد، ز خدا جدا نباشد

بود این عقیدة من، اگر او خدا نباشد

(به خدا قسم که داده است، خدا به او خدائی)

اگرت خدای بخشد، دل پاک و جان طاهر

ببری بدین سخن پی، که چه اول و چه آخر

برسی بدین معما، که به باطن و به ظاهر

چو ز چشم جان بینی، به حقیقت مظاهر

(علی است و بس که بر خود، شده گرم خودنمایی)

مدد از علی طلب کن، که به هر بلا و هر غم

متوسل جنابش، دل آدم و است و خاتم

چه سمائی مسبح، چه زمینی مکرّم

به خدای هر دو گیتی، ز کسی به هر دو عالم

(به جز از علی نیاید، هنرگره گشائی)

به اماکن و نواحی، به مساکن و مراحل

به قبائل و عشایر، به طوائف و سلاسل

همه فیض اوست جاری، همه لطف اوست شامل

فلک خمیده نه اگر، از اوست سائل

(بگرفته است بر کف، ز چه کاسة گدائی)

بود او مؤلف و بس، به کتاب های دیرین

بود او مربی و بس، به مربیان آئین

رشحات علم دانی، به بشر شد از که تلقین

به خدا قسم علی بود، که ابتدای تکوین

(به ابوالبشر بیاموخت، کتاب ابتدائی)

اگرت بهشت باید، ره آن دهم نشانت

به طریقة علی رو، که رساند این به آنت

چو ولای او نداری، به سقر بود مکانت

ز نسیم خلد بوئی، نبرد مشام جانت

(همه عمر اگر بپوئی، ره زهد و پارسائی)

پی سعد و نحس طالع چه منجمت سرآید

شنوی چه نام حیدر غمت ار ز دل برآید

به دو عالمت یقین، در میمنت گشاید

وگرد که درت افزود به رنج و غم فزاید

(بود این محک تو را بس پی بخت آزمایی)

علی ای ولی مطلق، علی ای امامِ رهبر

دگران و مال و منصب، دگران و تخت و افسر

من و خاک آستانت، که بر آن نهاده ام سر

به ره غمت که رسته است، به جای خارنشتر

(به تمام ملک عالم، ندهم برهنه پائی)

علی ای که جز به عشق، تو نبوده های و هویم

علی ای که جز به ذکر، تو نبوده گفتگویم

می عشق توست تنها، به صُراحی و سبویم

پی آب زندگانی، ره ظلمت از چه پویم

(که رسیده ام به خاک، در تو به روشنایی)

علی ای که ذات پاکت، زده کوس بی مثالی

ملکوت را تو مالک، جبروت را تو والی

به تو زیبد و بس این هم که خدات خوانده عالی

سر هر کسی نیرزد، به کلاه ذوالجلالی

(تن هر کسی نزیبد، به ردای کبریائی)

علی ای که هست، دلها همگی در آرزویت

به دو مطلب است اینک، نظر «صغیر» سویت

یکی آنکه خوانی او را، از ره کرم به کویت

دگر این که بر در حق، طلبند ز آبرویت

(که دهی ورا به کلی، تو ز غیر خود رهائی)


شده ام گدای درت به جان، چه در این جهان چه در آن جهان

بودش شرف به همه شهان، به یقین گدای تو یا علی

یل صف شکن به گه غزا، یم بخشش و کرم و سخا

وصی نبی، ولی خدا ، که بود؟ سوای تو یا علی

تو به اولیاء همه سروری، تو به انبیاء همه رهبری

ز سما گرفته الی ثری، شده از نوای تو یا علی

دم ذوالفقار تو شعله کش، دل خصم دون تو در طپش

تن دشمنان تو مرتعش، به گه غزای تو یا علی

که به اصل صفات تو پی برد؟ که به بدء و حیات تو پی برد؟

که به کنه و ذات تو پی برد، به جز از خدای تو یا علی

شده تاج فرق تو انما، بنموده مدح تو کبریا

مه و مهر، گر شده پر ضیاء، بود از ضیای تو یا علی

نبود به پیش تو منفعل، نشود به روز جزا خجل

نگرد هر آنکه به چشم دل، رخ حق نمای تو یا علی

ز جهان، من، سر کوی تو، تو ز مهان من مه روی تو

من میکشی ز سبوی تو، من خاکپای تو یا علی

چو شود روان ز تنم بدر، به کنم ز دار فنا سفر

همه عیبم و به کسم نظر، نبود سوای تو یا علی

به ولات گشته عجین گلم، به کسی نه غیر تو مایلم

نرود محبتت از دلم، به حق ولای تو یا علی


علی ای همای رحمت، تو چه آیتی خدا را

که به ما سوی فکندی، همه سایة هما را

دل اگر خدا شناسی، همه در رخ علی بین

به علی شناختم من، به خدا قسم خدا را

به خدا که در دو عالم، اثر از فنا نباشد

چو علی گرفته باشد، سرچشمة بقا را

مگر ای سحاب رحمت، تو بباری، ارنه دوزخ

به شرار قهر سوزد، همه جان ما سوی را

برو ای گدای مسکین، در خانة علی زن

که نگین پادشاهی، دهد از کرم گدا را

به جز از علی که گوید، به پسر که قاتل من

چو اسیر توست اکنون، به اسیر کن مدارا

به جز از علی که آرد، پسری ابوالعجائب

که علم کند به عالم، شهدای کربلا را

چو به دوست عهد بندد، ز میان پاکبازان

چو علی که می تواند، که به سر برد وفا را

نه خدا توانمش خواند، نه بشر توانمش گفت

متحیرم چه نامم، شه ملک لافتی را

به دو چشم خون فشانم، هله، ای نسیم رحمت

که ز کوی او غباری، به من آر توتیا را


تو مه سپهر امامتی علی یا علی علی یا علی

تو جهان جود و کرامتی علی یا علی علی یا علی

تو شریعتی، تو طریقتی، تو ندای حق و حقیقتی

تو بنای زهد و عدالتی علی یا علی علی یا علی

تو نوای مردم بینوا، به فقیر خسته تو آشنا

تو محیط فضل و عنایتی علی یا علی علی یا علی

تو زدی به بام حرم علم، ز تو شد ز کعبه، برون صنم

تو چراغ راه هدایتی علی یا علی علی یا علی

به تو ملتجی شده بوالبشر تو سزای خیر و جزای شر

تو جهان مجد و جلالتی علی یا علی علی یا علی

به سما، علی همه منجلی، به نبی وصی، به خدا ولی

متحیرم که چه آیتیعلی یا علی علی یا علی


شیر دادار علی، قالع کفار علی

مرد پیکار علی، حیدر کرار علی

صف شکن، بت شکن و طوطی شکر شکن است

گل بی خار علی، دلبر و دلدار علی

در حنین و، احد و خیبر و بدر و احزاب

می شکست از همه سو، لشکر کفار علی

زان همه مجعزه و کشف کرامات عجیب

هست پیدا، که بود مظهر دادار علی

پدر جمله یتیمان و انیس فقرا

بی کسان را همه جا، یار و مددکار علی

انبیا را بود او راهبر و راهنما

باب علم نبوی، مخزن الاسرار علی

اختیار فلک اندر کف پر قدرت اوست

چرخ را چون کهبود، بانی و معمار علی

شاهکار است، و گل سر سبد باغ وجود

جمع اضداد علی، سرور اخیار علی

جز علی کیست به معراج نبی مونس او

میر دربار خداوند جهان دار علی

جز علی پای که بر دوش نبی بنهادست

زینت دوش نبی، تاج گهر بار علی

جز علی کیست که با خلق سلونی گوید

معدن علم بود بی شک و انکار علی


پیوند الفت با علی بستیم از جان یا علی

ره نیست از ما تا علی ما با علی با ما علی

مولا علی مولا علی

سلطان شهر لافتی مسند فروز هل اتی

بحر کرم، کان عطا در ملک دین یکتا علی

مولا علی مولا علی

شمشیر حقدر دست او جان های عاشق، مست او

هستی طفیل هست او دنیا علی عقبی علی

مولا علی مولا علی

در جمله اقوام عرب هم در نسب هم در حسب

من کنت مولی ای عجب زیبد که را الّا علی

مولا علی مولا علی

قول حقیت را ندا هم بر ندای حق صدا

عشقی است او را با خدا عشقی است ما را با علی

مولا علی مولا علی

در عالم بالاست او سرمایة دنیاست او

دنیا و مافیهاست او دنیا و مافیها علی

مولا علی مولا علی

آن جا که حق تنها شود چون نور حق پیدا شود

حلال مشکل ها شود تنها علی تنها علی

مولا علی مولا علی


شور او در هر سر است و هر دلی پابست اوست

هستی او از خدا و هر چه هست از هست اوست

دامن او را بگیر و هر چه می خواهی بخواه

کاو بود دست خدا و کارها در دست اوست

بی گمان سر جواز سجده بر آدم علی است

کعبة توحید و عصمت، خانة دربست اوست

لافتی الا علی، لا سیف الا ذوالفقار

آیتی از قدرت بی حد و ضرب شصت اوست

نسخة ثانی ندارد، ذات احمد جز علی

هر کجا باشد محمد، مرتضی پیوست اوست


ای فاتح خیبر علی، ای ساقی کوثر علی

داماد پیغمبر علی، مولا علی مولا علی، ای شاه بی همتا علی

ای دست تو دست خدا، ای والی ملک خدا

ای همسر خیرالنساء، مولا علی مولا علی، ای شاه بی همتا علی

ای پادشاه لوکشف، شیر خدا شاه نجف

ای شاه با عز و شرف، مولا علی مولا علی، ای شاه بی همتا علی

ای حامی دین مبین، مولا امیرالمؤمنین

ای خلق را هادی دین، مولا علی مولا علی، ای شاه بی همتا علی

ای شاه اقلیم وجود، ای از تو هر بود و نبود

ای عالم غیب و شهود، مولا علی مولا علی، ای شاه بی همتا علی

ای محرم اسرار حق، بیدار اندر کار حق

گفتار تو گفتار حق، مولا علی مولا علی، ای شاه بی همتا علی

اسلام را شاهین توئی، هم رهبر آئین توئی

معیار کفر و دین توئی، مولا علی مولا علی، ای شاه بی همتا علی

ای منبع جود و سخا، ای دست تو مشکل گشا

ای ابن عم مصطفی، مولا علی مولا علی، ای شاه بی همتا علی

گفتا به شأنت کردگار، هم لافتی در کارزار

لاسیف الا ذوالفقار، مولا علی مولا علی، ای شاه بی همتا علی

شاها دلم شیدای تو، اندر سرم سودای تو

در دل مرا غوغای تو مولای علی مولا علی، ای شاه بی همتا علی

دستم به دامانت شها، جانم به قربانت شها

قربان احسانت شها، مولا علی مولا علی، ای شاه بی همتا علی

ای جان فدای روی تو، قربان خاک کوی تو

چشم امیدم سوی تو، مولا علی مولا علی، ای شاه بی همتا علی

شاها به «محزونی» عطا، بنما تو طبعی جان فزا

تا گویدت مدح و ثنا، مولا علی مولا علی، ای شاه بی همتا علی


جان مرا جانان علی، هجر مرا پایان علی

درد مرا درمان علی، جانم علی جانم علی، ای جان جانانم علی

از مهر تو دارم نشان، عشق رخت دارم به جان

نام تو دارم بر زبان، جانم علی جانم علی، ای جان جانانم علی

 من عاشق و تو دلربا، من بینوا تو پادشاه

شاها نظر کن بر گدا، جانم علی جانم علی، ای جان جانانم علی

 جانم فدای روی تو، دل شد اسیر موی تو

باشم گدای کوی تو، جانم علی جانم علی، ای جان جانانم علی

 مهر جبین من توئی، نقش نگین من توئی

آئین و دین من توئی، جانم علی جانم علی، ای جان جانانم علی

 عشق تو را دیوانه ام، گنج تو را ویرانه ام

شمع تو را پروانه ام، جانم علی جانم علی، ای جان جانانم علی

 کی دل، ز مهرت بر کنم، با نام تو دم بر زنم

زنجیر تو بر گردنم، جانم علی جانم علی، ای جان جانانم علی

 ای اسم نیکویت دوا، ای ذکر دل جویت شفا

ای مظهر لطف خدا، جانم علی جانم علی، ای جان جانانم علی

 راز و نیاز من توئی، سوز و گداز من توئی

آگه به راز من توئی، جانم علی جانم علی، ای جان جانانم علی

 از هجر تو دارم بسی، ای دوست دارم مطلبی

بازآ، مرا بر سر شبی، جانم علی جانم علی، ای جان جانانم علی

 افتاده دل در دام تو، مستی من از جام تو

جانم فدای نام تو، جانم علی جانم علی، ای جان جانانم علی

 ای ساقی کوثر علی، داماد پیغمبر علی

مولا علی، رهبر علی، جانم علی جانم علی، ای جان جانانم علی

 دل، دادة روی علی خاک سر کوی علی

مالک ثناگوی علی، جانم علی جانم علی، ای جان جانانم علی


مراست ورد روز و شب دم همه دم علی علی

به وقت حزن و هم طرب، دم همه دم علی علی

گشایم هر کجا لب دم همه دم علی علی

به ویژه در مَه رجب دم همه دم علی علی

شده است ذکر مستحب دم همه دم علی علی

دم همه دم علی علی هم دم دم علی علی

هزار جان چو من باد فدات یا علی

کجا دو صد چو من توان کند ثنات یا علی

خدای لایزال شد مدح سرات یا علی

به خاتم پیمبران گفته خدات یا علی

مدد کند ز تو طلب دم همه دم علی علی

دم همه دم علی علی هم دم دم علی علی

گفت خدا به مصطفی، به گو مدح مرتضی

اگر کنی مسامحه نکرده ای حقم ادا

بر وجه ذوالجلالیم، کنون تو پرده بر گشا

بگو که مرتضی بود به جن و انس مقتدی

هم به عجم هم به عرب دم همه دم علی علی

دم همه دم علی علی هم دم دم علی علی

به دست مرتضی علی، آب و گلم سرشته شد

برای خاطر علی سجده کنان فرشته شد

نام علی روز ازل، در دل من نوشته شد

به گردنم مهر علی چنان فکنده رشته شد

که شد به هستیم سبب دم همه دم علی علی

دم همه دم علی علی هم دم دم علی علی

زمانه هیچ گه، تهی نبوده از وجود او

گشوده است هر طرف، سفرة بذل و جود او

که هست و بود این جهان، بود به هست و بود او

همیشه هست کار من ستایش و درود او

که اوست فرد منتخب دم همه دم علی علی

دم همه دم علی علی هم دم دم علی علی

همیشه بود در نهان همره انبیا علی

به کارهای بسته شان گشت گره گشا علی

به طُور با کلیم حق بود سخن سرا علی

نهان بد، آشکار شد زمان مصطفی علی

کرد به دشمنان غضب، دم همه دم علی علی

دم همه دم علی علی هم دم دم علی علی

مراد حق ز ما خلق چو بود؟ خلقت علی

مزد رسالت نبی شده مودت علی

قدرت ایزدی ببین عیان ز قدرت علی

یگانه آرزوی من به دهر، رؤیت علی

که اوست وجه خاص رب دم همه دم علی علی

دم همه دم علی علی هم دم دم علی علی

مطیع مرتضی علی،مطیع کس نمی شود

همای دست پادشه، صید مگس نمی شود

به پیروان شاه دین، چیره نفس نمی شود

به رنگ و بوی ساخته چون گل، خس نمی شود

غوره نمی شود رطب دم همه دم علی علی

دم همه دم علی علی هم دم دم علی علی

آن چه در آسمان بود مسخر علی بود

زمین، سکون او، یقین به خاطر علی بود

خوشا به حال آن کسی که نوکر علی بود

چرا نگفت دم همه دم علی علی

دم همه دم علی علی هم دم دم علی علی

به حقِ حق، خلیفة خدای من علی بود

صاحب رکن و زمزم و صفای من علی بود

کعبه علی، حرم علی،منای من علی بود

به روز حشر اولین ندای من علی بود

بدون خوف و بی تعب دم همه دم علی علی

دم همه دم علی علی هم دم دم علی علی

صبا برو ز قول من بگو به دشمنان من

من و مدیح و مرتضی، ولی خالق زمن

شنو ز میر، این سخن، همیشه مدح بوالحسن

تا بودت روان به تن بگو ثنای بوالحسن

داد شهش چنین لقب، دم همه دم علی علی

دم همه دم علی علی هم دم دم علی علی


ره سدره روح الامین همی بنمود طی که مگر قوی

شودش دو بال و چو صعوگان بپرد به بام تو یا علی

ز ازل زمین شده تا ابد همه خاک راه جهانیان

به امید این که به روی خود نگرد خرام تو یا علی

بدو کون فخر صغیر بس که نموده حلقه به گوش جان

به  کسی که ز جان و دل بود او غلام تو یا علی

توئی آنکه سکّة سلطنت زده حق به نام تو یا علی

که به جز خدای تو مطلع بود از مقام تو یا علی؟

تو شه زمین، تو مه سما، تو صنم شکن، تو صمد نما

توئی آن که دین مبین به پا شده ز اهتمام تو یا علی

تو به خلق هادی و رهبری تو به حشر ساقی کوثری

چه خوش است حال کسی که می بخورد ز جام تو یا علی

شده خلقت دو جهان اگر به دو حرف نیر کاف و نون

تویی آن که خلقت کاف و نون شده از کلام تو یا علی

نه همین قیام وجود را تو شدی سبب ز قیام خود

به خدا دوام وجود هم بود از دوام تو یا علی

همه خاص و عام و شه و گدا ، بخورند بی عوض و بها

همه روز روزی خویشتن، سرخوان عام تو یا علی

به دلیل وافی لافتی، پی نفی کفر و ثبوت دین

به معارک ازلّ و ابد، تویی ور حسام تو یا علی

شده خلق روح الامین از آن که به هر زمان و به هر زبان

به پیمبران پی امر دین ببرد پیام تو یا علی

تویی آن شهی که شود عیان به صف جزا تو قدر و شأن

چو زنند صف همه انس و جان ز پی سلام تو یا علی

نبد از مقام تولدت نشدی هر آینه قبله گه

بود احترام حریم حق همه ز احترام تو یا علی


تا زنده ام به جهان، گویم ثنای علی

جانم فدای علی،جانم فدای علی

شور و نشاط درون، زاندازه گشته برون

کافتد ز پرده برون، امشب لقای علی

بر آسمان به یقین نازد ز فخر زمین

زیرا که چیده چنین، بزمی برای علی

گر در علی نگری، بینی به جلوه گری

در قالب بشری، وصف خدای علی

او برتر از بشر است، از طینتی دگر است

پوشیده از نظر است قدر و بهای علی

ایمان ثمر ندهد، طاعت اثر ننهد

جان از بلا نرهد، جز با ولای علی

امن و امان همه است، روح و روان همه است

در گوش جان همه است دانم ندای علی

حاشا که چشم خرد، روشن به ره نگرد

گر بهره ای نبرد از توتیای علی

هم هوشمند شوی، هم سربلند شوی

گر بهره مند شوی، از گفته های علی

سلطان هر دو سراست صهر رسول خداست

سرمشق اهل وفاست، مهر و وفای علی

بینی به هر نفسی مردان رزم بسی

اما به رزم کسی، نگرفته جای علی

گر رشته گهر است، وز گنج سیم و زر است

چون خاک رهگذر است، پیش غنای علی

سوی علی گروی، جز راه او نروی

گر با خبر بشوی، از ماجرای علی

در آشکار و خفا، شد یاور ضعفا

دنیا ندیده صفا، همچون صفای علی

غمخوار و یار و نصیر، بهر یتیم و صغیر

پشت و پناه فقیر، جود و سخای علی

درد علی است شفا، فقر علی است غنا

شاید ز بال هما فرش سرای علی

آنان که مرد رهند، زر چیست که نهند

سر چیست تا که نهند، بر خاک پای علی

عشق است رهبر او، شوق است یاور او

هر کس که در سر او باشد هوای علی

من دُر زبان شده ام، شیرین بیان شده ام

تا این میان شده ام مدحت سرای علی

تا جان روشن من، باقی است در تن من

باشد به گردن من، طوق ولای علی

نز دیک شد به خدا، بیگانه شد ز خطا

«حالت» هر آنکه چو ما، شد آشنای علی


من حقیر چسان دم زنم ز نام علی

که هست عقل ملک مات در مقام علی

سزد که فخر کند بر شهنشاهان جهان

کسی که از دل و جان می شودغلام علی

برای وصف مقام و بزرگیش این بس

که پشت چرخ شود خم به احترام علی

خوش آنکه راه علی پوید و خدا جوید

خوش آن کسی که بود پیرو مرام علی

به زیر گنبد گردون و چرخ مینائی

نزاد مادر گیتی پسر چو مام علی

همیشه نام علی هست افتخار بشر

که راه و رسم حقیقت، بود مرام علی

کلام نغز علی را ز گوش جان بشنو

چرا که هست کلام خدا کلام علی

نبود نامی از اسلام اگر نبود علی

گرفت دین خدا رونق از قیام علی

جلال و شوکت دین خدا ز همت اوست

به پاست کاخ تشیّع ز اهتمام علی

کند به دور جهان مدح مرتضی «مسعود»

که روز حشر بنوشد میی ز جام علی


به جلال و قدر خدا قسم، نروم زکوی تو یا علی

که حیات هستی من بود به امید روی تو یا علی

چو روان من رود از بدن نرود به سیر گل و چمن

که فتد طائر جان من به کمند موی تو یا علی

تو مه سپهر ولایتی مه آسمان ز تو آیتی

چه شود اگر که اقامتی بکنم به کوی تو یا علی

علی ای حقیقت عارفان، تو مشو ز دیدة ما نهان

که روان خستة عاشقان بگرفته خوی تو یا علی

همه شب به خلوت و در خفا بنشینم و کنم التجا

که عیان به دیده شود خدا ز رخ نکوی تو یا علی

من دل شکستة بینوا کیم؟ آن «گرامی» مبتلا

که روان گشته دلم شها به نجف به سوی تو یا علی


من ز مهر حیدرم، هر لحظه اندر دل صفاست

از پی حیدر حسن ما را امام و راهنماست

همچو کلب افتاده ام بر آستان بوالحسن

خاک نعلین حسین بر هر دو چشمم توتیاست

عابدین تاج سر و باقر دو چشم روشنم

دین جعفر بر حق است و مذهب موسی رواست

ای موالی، وصف سلطان خراسان را شنو

ذره ای از خاک قبرش دردمندان را دواست

پیشوای مؤمنان است، ای مسلمانان تقی

گر نقی را دوست داری بر همه ملت رواست

عسکری نور دو چشم آدم است و عالم است

همچو یک مهدی سپهسالار در عالم کجاست

شاعران از بهر سیم و زر سخن ها گفته اند

احمد «جامی»، غلام خاص شاه اولیاست


به جز از علی نباشد به جهان گره گشایی

طلب مدد از او کن چو رسد تو را بلائی

چه به کار خویش مانی، در خانة علی زن

به جز او به زخم دل ها ننهد کسی دوائی

ز ولای او بزن دم که رها شوی ز هر غم

سر کوی او مکان کن، بنگر که در کجائی

بشناختم خدا را چو شناختم علی را

به خدا نبرده ای پی، اگر از علی جدائی

علی ای حقیقت حق علی ای ولی مطلق

تو جمال کبریائی تو حقیقت خدائی

نظری ز لطف و رحمت، به من شکسته دل کن

تو که یار دردمندی تو که یار بینوائی


ذات بی مانند حق را اعظم اسماء علی است

انبیاء و اولیاء را عروه الوثقی علی است

از ثریا تا ثری آیات سبحان است لیک

در میان خلق عالم، آیت عظمی علی است

آن که فوق عرش، پائین تر ز جای پای اوست

وآنکه روی دوش پیغمبر گذارد پا علی است

او خدا نبود، ولی قرآن گواهی می دهد

دست و چشم و قلب و جنب خالق یکتا علی است

تحت فرمان همایونش، ملائک صف به صف

هر یکی را معطی هر رتبه والا ، علی است

ار رخسار او آیات والشمس و  ضحی

نور بخش ماه و خورشید جهان آرا علی است

گر چهل جا در شبی مهمان بود نبود عجب

کمتر از یک طرفه العینی جهان پیما علی است

گر خدا روشن کند چشمو دلی را بنگرد

آنچه منقوش است بر اشیا نقش یا علی است

بی جهت نبود که نامش می دهد دل را جلا

مشتق از نام علی عالی اعلا علی است

هر کدام از انبیاء یک جلوه ای از آن جناب

شیث و ابراهیم و نوح و آدم و طاها علی است

آنچه نازل شد به هر پیغمبری، در شأن اوست

مصحف پیغمبران را سر ما اوحی علی است

هم عصا رامی کند در دست موسی اژدها

طبق نص حضرتش هم حضرت موسی علی است

آن که جرأت بهر اخذ اژدهای سهمگین

با ندای لا تخف بر او کند القا علی است

آن ید بیضای موسی ذاتاً از موسی نبود

آن که اعطا کرد بر او آن ید بیضا علی است

آن که هنگام طفولیت میان مهد ناز

حضرت عیسی بن مریم را کند گویا علی است

گر دم عیسی به جسم مردگان جان می دهد

صاحب آن نفخة جان پرور عیسی علی است

بعد پیغمبر که عبد اوست مولانا علی

تکیه زن بر کرسی قوسین او ادنی علی است

در سیاق آیة معراج با دقت نگر

تا ببینی سر سبحان الذی اسری علی است

تا خدا خوشنود گردد، در رکوع خویشتن

آن که بر سائل دهد انگشتر خود را علی است

مهر او چون شهد در شکر، نهان در جان ماست

روح ما، ریحان ما، قرآن و دین ما علی است

من نمی گویم علی مؤمن بود یا متقی

بلکه گویم عین ایمان واقع تقوی علی است

از زبان خاتم پیغمبران بشنو که می گفت

آن که فضلش نیست هرگز درخور احصا علی است

کی شود حقّ سخن در مدح آن سرور ادا

مدحتش این بس که کفو حضرت زهرا علی است

هر چه در شأن علی هر کس بگوید تا ابد

جز نمی، نبود اگر گیری که خود دریا علی است

با تمام اقتدارای که دارد از خدای

اولین مظلوم در دنیا و مافیها علی است

صبر او را کمتر از نیروی بازویش مدان

آن که دشمن را به صبر خود کند رسوا علی است

هر که از حق علی امروز بنماید دفاع

دستگیر و یاورش در سختی فردا علی است

برگة امن از عذاب آخرت را روز حشر

آنکه بر ما می کند از لطف خود اعطا علی است

اهل دل شو تا بیابی ره به کوی حضرتش

همجوار اهل، در جنت المأوی علی است


علی مهر جهان آرا، علی ماه فلک پیما

علی بدر و علی بیضا، علی نجم و علی اختر

علی در ملک دین حاکم، امیر و قائد و قائم

قضا بزم و قدر خادم، ملک عبد و فلک چاکر

علی دریای بی ساحل، علی غواص بحر دل

علی شاهنشه عادل، علی سلطان بحر و بر

سفیران نبوت را،علی پیر  و ، علی مرشد

ولایت را علی والی، نبوت را علی تالی

امامت را علی مخزن، کرامت را علی گوهر

همه لا و علی الا، همه عبد و علی مولا

همه اسم و علی معنی، همه جسم و علی جوهر

علی لولاک را تالی، علی افلاک را والی

علی نه طاق را مرکز، علی آفاق را محور


مرا در  تن بود تا جان علی گویم علی گویم

چه در پیدا چه در پنهان علی گویم علی گویم

به کامم تا زبان باشد، زبان تا در دهان باشد

به هر لفظ و به هر عنوان علی گویم علی گویم

ز قدسیات سبحانی، هم از آیات قرآنی

به هر تفسیر و هر تبیان علی گویم علی گویم

اگر سباح در بحرم، اگر سیاح هر شهرم

به هر مرز و به هر سامان علی گویم علی گویم

علی مولای درویشان، صفا بخش دل ایشان

به هر دردی پی درمان علی گویم علی جویم

نخواهم جز علی دینی، نه جز آئینش آئینی

به هر دم از سر ایمان علی گویم علی گویم

چو بلبل گر، به بستانم، به یاد شاه مردانم

به هر نغمه، به هر الحان علی گویم علی گویم

ز مهرش سست و حیرانم، غم و شادی نمی دانم

چه در باغ و چه در بستان علی گویم علی گویم

من آن مرغ شب آویزم، به ذکر او سحر خیزم

همه شب با هزار افغان علی گویم علی گویم

برآرم سر چو در محشر، به یاد ساقی کوثر

علی سلطان انس و جان علی گویم علی گویم


به روز و شب من شیدا، علی گویم علی جویم

به باغ و گلشن و صحرا، علی گویم علی جویم 

علی روح و روان من علی آرام جان من

علی ذکر زبان من، علی گویم علی جویم

علی سلطان ملک جان، علی شایستة خوبان

علی آئینه یزدان، علی گویم علی جویم

علی حلال هر مشکل، علی سلطان و شاه دل

علی باشد به حق واصل، علی گویم علی جویم

علی حیدر، علی صفدر، علی مونس، علی دلبر

علی بُد یار پیغمبر، علی گویم علی جویم

علی اول، علی آخر، علی باطن، علی ظاهر

علی طیب، علی طاهر، علی گویم علی جویم

علی مرآت ذات حق، ز اعلی نام او مشتق

بود ذاتش به حق ملحق، علی گویم علی جویم

بود مهر علی دینم، طریق شکر و آئینم

فروغ قلب غمگینم، علی گویم علی جویم

ز عشق او شدم صابر، به روی او شدم ظاهر

زبان از وصف او قاصر، علی گویم علی جویم


دمبدم دم از ولای مرتضی باید زدن

دست و دل بر دامن آل عبا باید زدن

نقش حب خاندان بر لوح دل باید نگاشت

مُهر مِهر حیدری بر دل، چو ما باید زدن

دم مزن با هر که او بیگانه باشد با علی

گر نفس خواهی زدن، با آشنا باید زدن

روبروی دوستان مرتضی باید نهاد

مدعی را تیغ غیرت بر قفا باید زدن

لافتی الا علی، لا سیف الا ذوالفقار

این نفس را از سر صدق و صفا باید زدن

در دو عالم چهارده معصوم را دامن گرفت

پنج نوبت بر در دولت سرا باید زدن

هر درختی کو ندارد میوة حب علی

اصل و فرعش چون قلم سر تا به پا باید زدن

دوستان خاندان را دوست باید داشت دوست

بعد از آن دم از وفای مصطفی باید زدن

بی ولای آن ولی، لاف از  ولایت می زند

لاف را باید که دانی در کجا باید زدن

ما لوائی از ولای آن ولی افراشتیم

طبل در زیر گلیم آخر چرا باید زدن

بر در شهر ولایت خانه ای باید گزید

خیمه در دار السلام اولیاء باید زدن


چه شود که ای شه لافتی، نظری به جانب ما کنی

که به کیمیای نظر مگر، مس قلب تیره طلا کنی

یمن از عقیق تو آیتی، چمن از رخ تو روایتی

شکر از لب تو حکایتی، اگرش چو غنچه تو واکنی

به نماز لب تو تکلمی، به نماز غنچه تبسمی

به تکلمی و تبسمی، همه دردها تو دوا کنی

تو شه سریر ولایتی، تو مه سپهر هدایتی

چه شود گهی به عنایتی، نگهی به سوی گدا کنی

تو به شهر علم نبی دری، تو ز انبیاء همه بهتری

تو غضنفری و تو صفدری، چو میان معرکه جا کنی

تو زنی به دوش نبی قدم، فکنی بتان، همه از حرم

حرم از وجود تو محترم، تو لوای دین به پا کنی

بنگر «وفائی» با خطا همه حرف او بود از خدا

که مباد دست وی از رجا، ز عطای خویش رها کنی


دم چو زنم از تو زنم یا علی

جز ز دمت دم نزنم یا علی

در همه جا شد سخنم یا علی

ورد زبانم شده نام یا علی

خلق جهان بهر وجود علی است

خلد برین مظهر جود علی است

در همه جا گفت و شنود علی است

عقل بشر مات مقام علی است

جن و ملک گشته ثناخوان او

روح الامین خادم و دربان او

چون که بود طفل دبستان او

یافت مقامی ز کلام علی

هر که ولایش نکند زیب دل

به که تنش زنده رود زیر گل

خوار و سرافکنده و زار و خجل

روز جزا خصم ظلام علی

هست علی کشتی راه نجات

هست علی چشمة آب حیات

هم به حیات و به صراط و سمات

هست فزون قدر و مقام علی

چون علی پرده ز رخ بر گرفت

کعبه به خود زینت دیگر گرفت

عز و شرف از رخ حیدر گرفت

یافت شرف قبله ز نام علی

مظهر حق زد چو قدم در جهان

روح الامین گفت برایش سلام

دسته به دسته ملک از آسمان

شد به زمین بهر سلام علی


من که دلم به عشق حق گشته چو مهر منجلی

به افتخار می زنم نعرة یا علی، علی

علی علی علی علی علی علی علی علی

مرغ پریدة دلم، پر زده گرد بام او

کبوتر وجود من گشته همیشه دام او

علی بود امیر من، منم منم غلام او

در همه حال می زنم نعرة یا علی علی

علی علی علی علی علی علی علی علی

علی بود تجلّی سینة بی قرار من

آئینه رخ علی طلعت کردگار من

ولایت علی بود همیشه افتخار من

در همه حال می زنم نعره یا علی علی

علی علی علی علی علی علی علی علی

اگر حلال زاده ای تو شیر پاک خورده ای

بگو به آواز جلی علی علی علی علی

علی علی علی علی علی علی علی علی

کعبه علی، حرم علی، منای من علی بود

صاحب رکن و زمزم و صفای من علی بود

به روز حشر اولین ندای من علی بود

علی علی علی علی علی علی علی علی


شیر خدا و لنگر عرش خدا علی است

مرآت حق و آئینة حق نما علی است

در روز حشر، شافع امت محمد است

باب النجاه سلسلة انبیا علی است

بعد از وجود اقدس، حبیب حق

بر کل جن و انس و ملک رهنما علی است

اول رجل که دین محمد قبول کرد

و آن دومین ز خمسة آل عبا علی است

نفس نبی و باب علوم محمد است

چارم نفر که رفته به زیر کسا علی است

گر افتخار دیگری از بهر او نبود

این افتخار بس که شه لافتی علی است

در جنگ بدر و غزوة خندق، صف احد

مردی که بود در خور صد مرحبا علی است

دست خدا که فوق همه دست ها بود

دست علی ولی خدا مرتضی علی است

مردی که دست رد زده بر سینة جهان

بر این عجوزه هیچ نکرد اعتنا علی است

بخشنده ای که کرده سفارش ز قاتلش

بر جانشین خود حسن مجتبی علی است

نام آوری که وصف وی از حد فزون بود

اوصاف او مفصل و بی انتها علی است

ما را چه مایه ای است که مدح علی کنیم

قرآن تمام وصف علی، هل اتی علی است


همتی کز پا نشستم یا علی

مانده ام بر گیر دستم یا علی

تا به دیدار تو چشمم باز شد

در جهان، دل بر تو بستم یا علی

مَردُم ار، مستِ میِ خم خانه اند

من ز مینای تو مستم یا علی

من ندانم چیستم یا کیستم؟

از تو هستم هر چه هستم یا علی

خواجگی کن، عهد مشکن گر چه من

عهد خود با تو شکستم یا علی

خلق اگر دل بر گدایان بسته اند

من گدای حق پرستم یا علی

زاهدان در انتظار کوثرند

من خوش از جام الستم یا علی

پای مردی کن ز لطف دست گیر

«نیر» بی پا و دستم یا علی


چون بیفتم ز پا علی گویم

یا که خیزم ز جا ز پا علی گویم

گر بیفتد تنم به بحر بلا

من به بحر بلا ز پا علی گویم

گر دلم غرق غم بود غم نیست

من به هر ابتلا ز پا علی گویم

تا ببخشد خدا گناهم را

عوض هر دعا ز پا علی گویم

نیستم نا امید از لطفش

بین خوف و رجا ز پا علی گویم

چون به محشر ز خاک برخیزم

من به روز جزا ز پا علی گویم

هر چه هستم محب او هستم

دمبدم یک صدا ز پا علی گویم


بر خاک درگهت به ارادت نشسته ایم

در انتظار چشم عنایت نشسته ایم

شاهان عالمیم و گدایان کوی تو

رندانه بر سریر قناعت نشسته ایم

چشم طمع، به غیر تو، از غیر بسته ایم

تا در قصور عز و مناعت نشسته ایم

ما را به بارگاه سلیمان، نیاز نیست

ما دیو نفس، گشته و راحت نشسته ایم

ما تشنگان چشمة فیض ولایتیم

با اشتیاق جام ولایت، نشسته ایم

در آستان مهر و ولای تو یا علی

عمری است، مستحق کرامت نشسته ایم

در دادگاه عدل، ز اعمال زشت خویش

شرمنده ایم و بهر شفاعت نشسته ایم

ما سر سپرده ایم به جانان، ز جان و دل

ما تا قیام قیامت نشسته ایم


ای که هستی به همه خلق امیر

نظر مرحمتی کن به فقیر

ای که در بارگه قدس نبی

هم شیری و دبیری و وزیر

مهر از شرم رخت گشته خجل

ماه پیش تو، سرافکنده به زیر

به چسان وصف تو گویم که خدا

کرده وصف تو به قرآن تفسیر

چه کسی غیر تو ای آیت حق

بدهد آگهی از سرّ ضمیر

چه کسی جز تو سه شب داده غذا

به یتیم و به فقیر و به اسیر

چه کسی غیر تو در عرصة جنگ

دهد از لطف به دشمن شمشیر

به خدائی خدا نیست تو را

بعد احمد به جهان مثل و نظیر

شیر را رام کند هیبت تو

داده چون شیر به تو دختر شیر

خم به ابرویت نیاید هرگز

به در آرند گر از پایت تیر

دین حق شد ز ولایت کامل

در چه روزی؟ به کجا؟ روز غدیر

گفته در مدحت تو پیغمبر

ها علیٌ بشرٌ کیف بشر


چو علی که خواند فرشته اش بسمّوعرش و علا علی

چو علی که گفته محمدش ز علوّ مدح وثنا علی

چو علی که آمده ذات او چو صفات ذاتخدا علی

چو علی که خالق ذوالمنن کندش خطاب که یا علی

(به جزای حبّ تو خلق را بدهیم خلد مخلّدا)

توئی آنکه آمده انبیاء به پناه ظل لوای تو

دگر اولیا شده معتصم به قمیص ذیل ردای تو

نشود قبول خدای تو احدی مگر نه ولایتو

زده اند مذنب و متقّی همه خیمه گرد سرای تو

(که مصون ز قهر خدا بود، هله این رواق مشیدا)

چه مقام دارد و مرتبت، ملکوت عرصة دنیوی؟

که مهیمنی چو تو اندر او بزند سرادق خسروی

تو ورای عالم صورتی، ملک ممالک معنوی

شه من تو آمدی از قدم چو به عرش افئده مستوی

(به درت ز کثرت جان و دل شده جمع جند مجندا)

تو که در قوالب مردگان، بدهی روان، به یکی ندا

تو که روح از تن زندگان به یکی اشاره کنی جدا

ملکوت موت و حیات را متصرف آمدی از خدا

سزد، ار کنند جهانیان سر و جان به خاک درت فدا

(که قتیل عشق تو را بود ز ازل حیات مؤبدا)

جمرات نار محبتت به دلم فکنده شراره ای

زده ای به خرمن هستیم ز فراق نار دوباره ای

نه مرا زبند تو مخلصی، نه مرا ز درد تو چاره ای

چه شود که افکنی از کرم به من نزار نظاره ای

(به فضای علام مطلقم کشی از جهان مقیدا)

نه همین ز کثرت انس و جان به در تو شورش و غلغله

که ز ازدحام کروبیان همه شب به کوی تو ولوله

ز جلال خویش فکنده ای به جبال افئده زلزله

به کمند و سلسله بسته ای دل خلق سلسله سلسله

(چو به گرد چهره، گشوده ای گره ها به جعد مجعدا)

ز نسیم فیض تکریم تو، دم عیسی آمده جان فزا

به کف کلیم ز قدرتت دگر آن عصا شده اژدها

به تو یونس آمده ملتجی، که ز بطن حوت شده رها

به تو یوسف آمده مرتجی که خلاص گشته ز ابتلا

(ز توجه تو خلیل را شده نار برد مبردا)

توبه دین جمال به هر زمان که ز رخ نقاب گشوده ای

به تکلمی ز تبسمی دل ممکنات ربوده ای

نه تو راست نوبت اولین که به خلق جلوه نموده ای

به من مقلب و دلربا تو همیشه هستی و بوده ای

(شد عشق و جذبه قلوب را، ز مشائل تو مولدا)

ز گناه خویش اگر چه من همه غرق بحر خجالتم

ز ره فؤاد نموده ای تو به عفو خویش دلالتم

تو ملیک ملک هدایتی، به رهان ز قید ظلالتم

به صراط علم و ره عمل بکش از طریق جهالتم

(مگذار در سر کفر و دین که شوم ز جهل مرددا)

من اگر ز قید گناه خود، به جهاد نفس نرسته ام

به امید عفو شما بود همه بسته قلب شکسته ام

ز گناه خود شده منفعل به در ا مید نشسته ام

عملم ثناست بر آل تو خود از این عمل به تو بسته ام

(نبرد فؤاد تو از تو دل اگرش قبول کنی اگر ردا)


ای ماورای حد تصور مقام تو

مریم کنیز و عیسی مریم غلام تو

تو روشنی ز روی خدائی و چون خداست

بالای ماورای تصور مقام تو

دست خدا و چشم خدا صورت خدا

تو بر خدای قائم و ما بر قوام تو

دون کلام خالق و فوق کلام خلق

نهج البلاغه آن ملکوتی کلام تو

هر صبحدم شعاع طلائی آفتاب

آید ز آسمان پی عرض سلام تو

فرض است بر تمام ذرات کائنات

مهر تو و ولای تو واحترام تو

ارض و سما به یمن وجود تو ثابتند

دائم بود مدار فلک بر دوام تو 

روزی دهد خدا به همه خلق کائنات

از سفرة ولایت و انعام عام تو

فردا حساب مؤمن و کافر تو می کنی

بر پا کند قیامت کبری قیام تو

صد عمر خضر داده به صد چشمه حیات

یک قطره آب کوثر و یک جرعه جام تو

صوم و صلاه، رنگ خدائی به خود گرفت

زان خون که رنگ کرده صلوه و صیام تو

در کعبه شد پدید و به محراب شد شهید

قربان حسن مطلع و حسن ختام تو

تو شاهباز رفعت و عنقای عزتی

عرش خدا و دوش نبی بود بام تو

وقتی عروج کرد به معراج قرب حق

پیغمبر آن برادر والا مقام تو

دست خدا گذاشته شد روی شانه اش

آن جا که وقت بت شکنی بود گام تو

چشم خدائی تو پر از اشک بر یتیم

در جنگ خنده بر دو لب لعل فام تو

نور تو در حجاب تن و سجده کرده اند

این دشمنان دوست نما عوام تو

در حیرتم که روز قیامت چه می کند

با پرتو تجلّی ذات تمام تو

ای دل بگو به آتش دوزخ اگر فتاد

فردا به دست مالک دوزخ زمام تو

آتش برو به نام علی، ورنه می کشم

با برق ذوالفقار علی انتقام تو

بالاتر از ملائکه ای گر تو شیعه ای

وقتی که مشتبه به خدا شد امام تو

ما سر بر آستان تو سودیم یا علی

ای برتر از سرادق گردون خیام تو


یا علی جانم فدای جان تو

جان نثارم بر همه یاران تو

هر که دارد آرزویی، لیک من

آرزو دارم، شوم دربان تو

بر جمال نازنین تو درود

از خدای خالق رحمان تو

زاهدیّ و امجدی، در دین حق

من فدای دین و هم ایمان تو

ای امیر خوش بیان و خوش زبان

مرحبا بر چهرة خندان تو

غنچة لعل لبت چون بشکفد

بشنویم از آن لبان قرآن تو

ای ولی نعمت، به هر شام و پگاه

ما به یاد لطف و هر احسان تو

تو خبر داری ز حال دوستان

می نباشد راز ما پنهان تو

چاکران تو مطیع و تو مطاع

آنچه فرمایی بود فرمان تو

ما مریضیم و تو باشی طبیب

ما همه مشتاق بر درمان تو

افتخاری ریزه خوار خوان تو

جان ناچیزش شود قربان تو

انتظارش با دران عالی جناب

تا بگردد،داخل رضوان تو

اندر آن اوضاع سخت و روز حشر

یا علی دست من و دامان تو


بباید وقت مردن یا علی گفت

به محض یار دیدن یا علی گفت

به روز آفرینش، آدم از خاک

به محض بر نشستن یا علی گفت

ز طوفان بلا، نوح ار که بگذشت

برای درگذشتن یا علی گفت

شنیدید یونس اندر کام ماهی

برای زنده ماندن یا علی گفت

صفا و مروه، هاجر هفتمین بار

به هنگام دویدن یا علی گفت

چو موسی دید روشن، وادی طور

ز وحشت گشت الکن یا علی گفت

عصای دست او گر اژدها شد

برای ترس دشمن یا علی گفت

بگفتا پیر دیر پاکبازان

که مریم وقت زادن یا علی گفت

مسیح ار زنده کرد او مردگان را

برای زنده کردن یا علی گفت

پیامبر در مقام قاب قوسین

به محض دست دیدن یا علی گفت

به او ادنی ز بس روی علی دید

به حیرت در شمردن یا علی گفت

پیامبر از مقام قرب با حق

به وقت بازگشتن یا علی گفت

علی در مهد، کام اژدها را

برای بر دریدن یا علی گفت

علی در کعبه بر دوش پیمبر

برای بت شکستن یا علی گفت

در خیبر اگر شده کنده از جا

یدالله، وقت کندن یا علی گفت

اگر سلمان به شد سلمان و منّی

ز بس در کوی و برزن یا علی گفت


دنیا بدون مهر علی محوری نداشت

بی حب او، سفینه دین لنگری نداشت

از خلقت جهان هدف او بود، ورنه حق

از بودن جهان، هدف دیگری نداشت

پیغمبری که بود، به حق یاور خدای

غیر از علی به حق خدا، یاوری نداشت

خود را اگر رسول خدا شهر علم خواند

آن شهر جز علی به حقیقت دری نداشت

ساقی علی و کوثر او بود فاطمه

گر فاطمه نبود علی کوثری نداشت

گر او نبود، مادر گیتی به دامنش

دیگر برای دخت نبی شوهری نداشت

دخت نبی نبود اگر بین بانوان

از بهر خود علی به جهان مونسی نداشت

گر او نبود سفرة بیچارگان دهر

دلسوز و یار و مونس و نان آوری نداشت

آن مادری که دختر شیر است نام او

چون شیر حق به معرکه شیر نری نداشت

در بیت حق بزاد او را تا شود عیان

این افتخار را به جهان مادری نداشت


زطریق بندگی علی نه اگر بشر به خدا رسد

به چه دل نهد، به که رو کند، به چه سو رود به کجا رسد

ز خدا طلب، دل مقبلی، به علی بجو تو توسلی

که اگر رسد به علی دلی به علی قسم به خدا رسد

ازلی ولایت او بود، ابدی عنایت او بود

ز کف کفایت او بود ز خدا هر آنچه به ما رسد

به علی اگر بری التجا چه در این سرا چه در آن سرا

همه حاجت تو شود روا، همه درد تو به دوا رسد

علی ای تو یاور و یار ما، اَسَفا به حال فکار ما

نهاگر به عقدة کار ما، مدد از تو عقده گشا رسد

نه بهر که، هر که فدا شود، چو فدائی تو به جا شود

که هر آن که در تو فنا شود، ز چنین فنا به بقا رسد

دو جهان رهین عنایتت ره حق طریق هدایتت

همه را به خوان ولایتت، زخدا هماره صلا رسد

به غدیر خم چو به امر هو بستودت احمد نیک خو

به جهانیان ز ندای او همه لحظه لحظه ندا رسد

به مؤالف تو مقر جنان، به مخالف تو سقر مکان

به تو نیک و بد شود امتحان، ز تو خیر و شر به جزا رسد

چو منی کجا و ثنای تو، که تو را ستوده خدای تو

چه بیان کنم به سزای تو، که تو را به حد ثنا رسد

مگر از زبونی خود زبان بگشایم، ای شه انس و جان

که کند ز محنت خود بیان، به حضور شه چو گدا رسد

تو شهی و جمله گدای تو، سر و جان من به فدای تو

چه شود ز برگ و نوای تو، دل بی نوا به نوا رسد

ز رخت که نور خدا از آن، بود ای ولی خدا عیان

به دل و به دیدة عاشقان، همه لمعه لمعه ضیا رسد

بود ای مربی جان و دل، ز تو خیمه گر چه در آب و گل

تویی آن که فیض تو متصل، به فرشتگان سما رسد

دل من که غنچه صفت شها، شده خون سزد چو گل از صبا

ز نسیم لطف تو ذوالعطا به کمال لطف و صفا رسد

تو به حق ز هر چه مقدمی به قضا تو آمر و حاکمی

ز تو بینم آن چه به من دهی ز قدر رود ز قضا رسد

به «صغیر» خسته لقای تو بود انتهای عطای تو

چو به قائلین ثنای تو ز در تو اجر و عطا رسد


ای شه ملک لافتی، جان جهان فدای تو

وی همه خلق ما سوی، از دل وجان گدای تو

محفل انس ما صفا گرفته از صفای تو

دم از کسی نمی زنم، مگر دم از ولای تو

(دل به کسی نمی دهم که گشته مبتلای تو)

ای که تو را ستوده حق به نام شاه لو کشف

به جز رضای حق نبد، در این جهان تو را هدف

طعنه به خلد می زند، تربت پاکت از شرف

بخت اگر مدد کند، رَسَم به وادی نجف

(به جای سرمه می کشم به دیده خاک پای تو)

تو آن شهی که کنیه ات، گشته به نام بوتراب

به جانشینی نبی، کرده خدایت انتخاب

نبی است اَر که شهر علم، توئی به شهر علم باب

جهان دوباره، مشکبو شد از شمیم مشک ناب

(به مسند وزارت نبی، چو گشت جای تو)

نام تو گشته مشتق از نام خدای مهربان

مدح تو گفته از ازل خالق کل انس و جان

وصف نکوی تو بود ورد زبان این و آن

ختم نبوت ار که شد به خاتم پیمبران

(حکم ولایت آمد از جانب حق برای تو)

تو آن شهنشهی که من دل به ره تو باختم

تو را شناختم چو من خدای را شناختم

درون سینه، جای دل، خانة عشق ساختم

به دست عشقت از جنون سمند خویش تاختم

(چرا که نور حق کند طلعلع از لقای تو)

تو آن شهی که مظهر صفات حی سرمدی

نخست پیشوای ما وصی و یار احمدی

ولیّ ذات کبریا، ابن عم محمدی

به جود و لطف و بخشش از خلق جهان سرآمدی

(حاتم طائی کجا بود تا نگرد سخای تو)

روز ولادت تو شد، چو از ره وفا رسید

بین زمین و آسمان ز هاتفی ندا رسید

ندای اخرجی اگر به مریم از خدا رسید

ولی ندای ادخلی به مامت از سما رسید

(که فاطمه به پا بود خانة ما برای تو)


عشق تو مرا روح نماز است علی جان

کوی تو مرا قبلة راز است علی جان

تا با تو دلم، گرم نیاز است علی جان

در نالة من سوز و گداز است علی جان

از بادة گلرنگ تولای تو مستم

بی عشق تو یک لحظه خدا را نپرستم

مادر که مرا نادعلی خوانده و زاده

بی عشق تو یک لحظه مرا شیر نداده

هر شب که سرم را روی گهواره نهاده

بالای سرم تا به سحرگاه ستاده

بر صورت من دیدة بیدار گشوده

لالائی او زمزمة عشق تو بوده

سوگند به عدلی که تو بی واهمه داری

سوگند به عشقی که به قلب همه داری

سوگند به اشکی که تو در زمزمه داری

سوگند به انسی که تو با فاطمه داری

از روز ولادت سر من شور و هدف داشت

مرغ دل من دانه ز صحرای نجف داشت

من میوة توحید ز باغ تو گرفتم

من پرتو احسان، ز چراغ تو گرفتم

من از دل دیوانه سراغ توگرفتم

من پرتو دل را ز چراغ تو گرفتم

بر سینة طوفان بلا، نوح منی تو

آرام منی، عشق منی روح منی تو

گویند که در تیره گی ناله شب بود

اشک تو روان پای درختان رطب بود

پیوسته تو را زمزمة دوست به لب بود

آهنگ و مناجات تو در گوش عرب بود

نخل رطب از اشک تو سیراب شد اما

با اشک مناجات تو شیرین شده خرما


نظر به بندگان اگر، ز مرحمت خدا کند

قسم به ذات کبریا ز یمن مرتضی کند

خدا چو هست رهنمون، مگو دگر چرا و چون

که او کند هر آنچه را، که حکمت اقتضا کند

به قدرت یداللهي، کسی ندارد آگهی

وسیله اش بود علی، خدا هر آنچه را کند

به جنگ بدر و نهروان، علی است یکه قهرمان

نگر که دست حق عیان، قتال اشقیا کند

به روی دوش مصطفی، نهد چو پای مرتضی

نگر به بت شکستن، که در جهان صدا کند

به رزم خندق و احد، به قتل عمرو عبدود

خدا به دست دست خود، لوای حق به پا کند

افضل از عبادت خلائق است، ضربتش

علی تواند این عمل، شفیع ماسوی کند

به پیشگاه کردگار، ز بس که دارد اعتبار

دیون جمله بندگان، تواند او ادا کند

علی است انیس عاشقان، علی پناه بی کسان

علی امیرمؤمنان، که مدح او خدا کند

پس از شهادت نبی، که را سزد به جز علی

که تا به حشر آدمی، به کارش اقتدا کند

نماز بی ولای او، عبادتی است بی وضو

به منکر علی بگو، نماز خود قضا کند

هر آنکه نیست مایلش، جفا نموده با دلش

بگو دل مریض خود، به عشق او شفا کند

قسیم نار و جنتش، ترازوی محبتش

که مؤمنان خویش را، ز کافران جدا کند

علی است فرد و بی نظیر، علی مجیر و دستگیر

که نام دلگشای او، گره ز کار وا کند

امیر کشور عرب ثنا کنان، دعا به لب

برد طعام، نیمه شب، عطا به نینوا کند


ای تاج افتخار بشر، خاک راه تو

ای قبله گاه عالمیان، زادگاه تو

راز بنای کعبه، نهان بود سال ها

روشن نمود مسئله را، روی ماه تو

بر سنگ اسودش که همه بوسه می زنند

دارد اثر، ز جذبة خال سیاه تو

یزدان تو را به خانة خود چون پناه داد

دارد امان هر آن که بود در پناه تو

از کعبه آمدی و به مسجد شدی شهید

یعنی به جز خدا نبود مقصد راه تو

سرچشمة تمام نعم چون وجود توست

خود آب زندگی است یکی از میاه تو

ای گل، اگر چه خوارم و حقیرم عنایتی

آخر منم به باغ محبت، گیاه تو

در خدمتت اگر چه سیاهی لشکرم

این بس مرا که می کنم افزون سپاه تو

یک عمر چشم دل، به جمال تو دوختم

یک ره مگر به روی من افتد، نگاه تو


آیت حق، شیر یزدان، حجت داور علیست

افتخار بوالبشر، داماد پیغمبر علیست

لافتی الّا علی لا سیف الّا ذوالفقار

آن که این منصب به شأنش آمد از داور علیست

مقتدای حق پرستان، ملجأ اهل یقین

یاور مستضعفان و خصم مستکبر علیست

آنکه مرحب را ز پا افکند و بستودش رسول

کند با دست یداللهی در از خیبر علیست

والد والای سبطین است و بابُ الزینبین

دخت ختم المرسلین را همدم و همسر علیست

طا و ها و یا و سین و هل اتی در شأن اوست

مرشد جبریل و بر جن و بشر رهبر علیست

هم ولی کردگار و هم وصی مصطفی

رهنما و مقتدا و سید و سرور علیست

پاسدار مرز ایمان، حکمران ملک دین

شهریار شهر تقوی، حجت اکبر علیست

کان فضل و کوه حلم و شهر علم و بحر جود

قلزم عرفان و ایمان را بهین گوهر علیست

عالم علم لدّنی، واقف اسرار حق

باعث ایجاد عالم، حاکم محضر علیست

ناخدای کشتی دین، لنگر ارض و سما

آفرینش را سبب، سلطان بحر و بر علیست

سر علی، سرور علی، آقا علی، مولا علی

جان علی، جانان علی، دلجو علی، دلبر علیست

«موسوی» بیم از حسابم نیست در یوم الحساب

زآنکه می باشد یقینم شافع محشر علیست


ای ناخدای کشتی بحر ولا علی

وی چلچراغ پهنة ارض و سما علی

موی و رخ تو آئینه گردان روز و شب

این نور بخش دیده و آن مشکسا علی

تیغ کج تو راستی آورد در مصاف

باشد قوام دین، سخنم را گواه علی

بر لوح آسمان ولا نقش بسته اند

نام تو را ز خامة تقدیر یا علی

خون جبین پاک تو گلواژه شرف

محراب از صفای تو عرش خدا علی

لعل لبت به عمر ابد طعنه می زند

خاک ره تو چشمة آب بقا علی

«صائم» خدا نگاشت به سر لوحة وجود

مولا علی مراد علی مقتدا علی


شه لافتی علی ای علی

مه هل اتی علی ای علی

به مفاد آیه انّما

تو ولی ما علی ای علی

به ولا و عشق تو مبتلا

همه اولیا علی ای علی

شده محو روی نکوی تو

همه ماسوی علی ای علی

همه گشته کاه و تو کهربا

چه کند خدا علی ای علی

ز تجلیات جمال تو

شده ام فناعلی ای علی

هله بوتراب، تراب تو

شده کیمیا علی ای علی

همه خاک پایتو را کنند

به بصر دوا علی ای علی

دل توست جام جهان نما

گهر صفا علی ای علی

به مقام قدس محمدی

توئی آشنا علی ای علی

چو تو با وفا نبود در

صف مصطفی علی ای علی

به مدیح سیف تو ذوالفقار

رسد آن ندا علی ای علی

ز هلاک مرحبت، آسمان

زده مرحبا علی ای علی

شده ای تو سمع خدا شنو

دعوات ما علی ای علی

شده ای تو دست خدای ما

بنما عطا علی ای علی

نظری نما که به تو کنیم

همه اقتدا علی ای علی

تو نه ای خدا به خدا کزو

تو نه ای جدا علی ای علی

نه من غریق، نوح ندید

چو تو ناخدا علی ای علی

توئی آن امام مبین، ببین

من بی نوا علی ای علی

بده ای علی تو «حقیقت» ی

به من گداعلی ای علی


سرور دین، خسرو خوبان علی

مظهر حق، ناطق قرآن علی

رحمت حق نمره العین رسول

نا خدای کشتی ایمان علی

الگوی شرم و حیا و عاطفه

بر تمام اهل هر دوران علی

هادی دین، صالح بر مؤمنین

رادمرد و صاحب احسان علی

پرورش بگرفتة دست رسول

بلبل گویای خوش الحان علی

صادق و معصوم و با صبر و شکیب

خوب تر از جنت رضوان علی

ارشد و والا و باب اوصیا

کنز علم و بحر بی پایان علی

کام شیرینش چو آب سلسبیل

بهر استشفای بیماران علی

شیر مردی یکه تاز روز جنگ

دشمن خود بین و خود خواهان علی

در جلال و شوکتش الکن زبان

بوده است جبریل، دربان علی

جملة کرّولیان و قدسیان

یک به یک در حکم و فرمان علی

از کرامت های فوق العاده اش

خلق عالم مانده حیران علی

رهنما و مهربان و غمگسار

بر یتمیان و به مظلومان علی

ای بسا در خلوت و شب های تار

در مناجات و دعا، نالان علی

هر که یادی آرد از مظلومیش

می شود گریان، ز دوران علی

بارها و بارها و بارها

جان ما بادا به قربان علی

در بهشت عدن مأوایش بود

یاور و انصار و اعوان علی

افتخاری نیک بختی را بجو

در ره تسلیم فرمان علی


علی داند دوای درد ما را

علی داند شفای هر بلا را

علی آزاده است و با کرامت

نراند از درش هرگز گدا را

خدا داند مقامات علی را

علی داند جلال کبریا را

ز دید معرفت، بنگر علی را

وقوفی نیست هر زیبا ردا را

علی نیکو شناسد آشنا را

بداند هر روا و ناروا را

بود یار علی از نطفة پاک

چه خاصیت بود نسل زنا را

علی گویم نهان و آشکارا

به مهرش زندگی باشد گوارا

خداوندا به حق مرتضایت

ز ما دور آور هر گونه بلا را

تویی یکتا، خداوند تعالی

تو دانی ابتدا و انتها را

همانا «افتخاری» عبد ناچیز

بود او چاکری مر اولیا را


چشم لطفی سوی ما بهر خدا کن یا علی

درد ما را ظاهر و باطن دوا کن یا علی

دل به جان آمد ز وسواس اندر این دار مجاز

جان ما را با حقیقت آشنا کن یا علی

چون رضای حق، رضای توست ای  مجلای حق

با رضای خویشتن ما را رضا کن یا علی

ای رهین لطف عامت اولین و آخرین

لطف خاصی شامل این بینوا کن یا علی

هر دوا از خاک درگاه تو می گیرد اثر

درد بی درمان این مسکین دوا کن یا علی

عرض حاجت بندگان را با ولی نعمت است

حاجت این بندة دیرین روا کن یا علی

غرق دریای عطای توست پا تا سر «صغیر»

باز از رحمت مزید آن عطا کن یا علی


دیدة من غیر دیدار علی جوید؟ نجوید!

دست من غیر از کتاب مدح او گیرد؟ نگیرد!

پای من غیر از طریق عشق او پوید؟ نپوید!

مزرع جانم که آب آن بود از جوی رحمت

اندر آن غیر از گیاه مهر او روید؟ نروید!

ذوقش مهرش کی چشد بیگانه، بگذر زین توقع

این گل خوشبوی را جز آشنا بوید؟ نبوید!

ز استماع مدحش افشان، اشک شوقی گر توانی

آب دیگر نامة عصیان ما شوید؟ نشوید!

دایه لطفش دهد شیر عنایت طفل دل را

جز به شوق آن لبن طفل دلم موید؟ نموید!

آن که خواهد مأمنی جوید «صغیر»اندر دو عالم

به ز درگاه امیرالمؤمنین جوید؟ نجوید!


من آن کبوترم که نجف لانة من است

در دام مرگ، مهر علی دانة من است

نازد جهان به شاهی و من بر شه نجف

آن افتخار، تاج ملوکانة من است

راهی به جز، ره شه مردان نمی روم

این ره روی ز همت مردانة من است

احمد نشاند شیر خدا را به جای خویش

روز غدیر حجت فرزانة من است

بعد از نبی خلیفة چهار آورند اگر

جز مرتضی علی همه افسانة من است

پیمان شکن شکست ز پیمانة غدیر

من نشکنم پیاله، شکرانة من است

ساقی علی و بادة من مهر مرتضی است

بیت مقدس علوی خانة من است

«خباز» من روم به نجف سوی مرتضی

کاشان اگر چه مولد و کاشانة من است


ای ناخدای کشتی بحر ولا علی

وی چلچراغ پهنة ارض و سما علی

موی و رخ تو آینه گردان روز و شب

این نور بخش دیده و آن مشک سا علی

بر لوح آسمان ولا نقش بسته اند

نام تو را ز خامة توحید یا علی

خون جبین پاک تو گلواژة شرف

محراب از صفای تو عرش خدا علی

در آسمان عاطفه، ای آفتاب عشق

دانم تویی ستارة مهر و وفا علی

لعل لبت به عمر ابد طعنه می زند

خاک ره تو چشمة آب بقا علی

دست خدا نگاشت به سر لوحة وجود

مولا علی، مراد علی، مقتدا علی

«صائم» امیر عاطفه داماد مصطفاست

آری بود امام در این راستا علی


علی سید علی سرور

علی ابن عم پیغمبر

علی سلطان بحر و بر

علی سرور علی مولا

علی با حق علی بر حق

ولی قادر مطلق

بود نامش ز حق مشتق

علی سرور علی مولا

علی شاه و علی سرور

علی راه و علی رهبر

علی کشتی علی لنگر

علی سرور علی مولا

علی حیدر علی صفدر

علی میر غضنفر فر

علی داماد پیغمبر

علی سرور علی مولا

علی مرآت ذات حق

علی سِرُّاللهِ مطلق

علی آن حجت بر حق

علی سرور علی مولا

علی عالی علی اعلی

علی والی علی والا

علی بابُ اللهِ عُلیا

علی سرور علی مولا

علی آن خسرو خوبان

علی آن حجت یزدان

علی آن تالی قرآن

علی سرور علی مولا

علی آن فاتح خیبر

کشنده عمروُ هم عنتر

علی آن نفس پیغمبر

علی سرور علی مولا

علی آن ساقی کوثر

علی آن شافع محشر

وصی و صهر پیغمبر

علی سرور علی مولا


علی اول، علی آخر، علی مولا، علی سرور

علی افضل، علی برتر، علی هادی، علی رهبر

(علی رحمت، علی حیدر، علی حق را بود مظهر)

همه جسم و تن و پیکر، علی جان و روان و سر

اگر ارزنده داری سر هر آن سر را علی افسر

(علی رحمت، علی حیدر، علی حق را بود مظهر)

علی مرد سخن آور، علی گنج سخن را در

علی داور، علی صفدر، علی سالار رزم آرا

(علی رحمت، علی حیدر، علی حق را بود مظهر)

علی صادق، علی اطهر، علی والا و بالاتر

قریب خالق اکبر، علی سرچشمة کوثر

(علی رحمت، علی حیدر، علی حق را بود مظهر)

همه خاکیم و خاکستر، همه سنگ و علی گوهر

همه ظلمت، علی اختر، همه مجرم علی یاور

(علی رحمت، علی حیدر، علی حق را بود مظهر)

اگر زاری وگر مضطر، نداری یاوری دیگر

به غیر از فاتح خیبر، که او یار است و هم یاور

(علی رحمت، علی حیدر، علی حق را بود مظهر)

چو داری شور او در سر، تو چون مژگان از این دفتر

بخوان ذکر علی از بر، علی جانم علی سرور

(علی رحمت، علی حیدر، علی حق را بود مظهر)


من غریب بینوایم یا علی

بی کسم، بی آشنایم یا علی

نیست غیر از تو رجایم یا علی

قنبرت را خاک پایم یا علی

می پرم اندر هوایت یا علی

من کجا، مدحت کجا ای بی قرین

مظهری بر حضرت جان آفرین

دفتر وصف تو قرآن مبین

مادحت ذات خدای لامکین

نیست کافی قل کفایت یا علی

ای که در انجیل و تورات و زبور

مدح تو گفته خداوند غفور

از مدیحت خامه ام دارد قصور

معنی و مفهوم از الله نور

هیکل ایزد نمایت یا علی

جز در عالم پناه تو شها

بر «حسینی» نیست دیگر ملتجا

بندگان را جز به مولا، نی رجا

چون تو مولایی کجا باشد کجا

ای به قربان وفایت یا علی


نظر کن بر علی جانا، ببین آن آیت کبری

علی عقل و علی عاقل، علی دانش، علی دانا

علی روز و علی حکمت، علی همت، علی رأفت

علی معلول، علی علت، علی همتا، علی تنها

علی فضل و علی فاضل، علی عدل و علی عادل

علی حکم و علی حاکم، علی دین و علی دنیا

علی داد و علی داور، علی یار و علی یاور

علی صبر و علی صابر، علی عُلوی، علی اعلا

علی تورات، علی قرآن، علی انجیل، علی عرفان

علی مظهر، علی اطهر، علی زهد و علی تقوی

علی اعلم، علی افضل، علی اعدل، علی اکمل

علی بهتر، علی برتر، علی مهتر، علی مولا

علی سرور، علی رهبر، علی حیدر، علی صفدر

علی حسن و علی زیور، علی زینت، علی زیبا

علی هادی، علی مهدی، علی راضی علیمرضی

علی ناجی، علی منجی، علی بینش، علی بینا

علی نصر و علی ناصر، علی فتح و علی فاتح

علی مصلح، علی ناصح، علی فردو علی یکتا

علی صدق و علی صادق، علی عشق و علی عاشق

علی مطلوب، علی طالب، علی غالب، علی والا

علی مطلع، علی طالع، علی نور و علی انور

علی مرشد، علی احمد، علی یاسین، علی طاها

علی رخشان، علی تابان، علی لؤلؤ، علی مرجان

علی ساقی، علی کوثر، علی زمزم، علی صهبا

علی عرفان، علی عارف، علی اشرف، علی سید

علی نطق و علی ناطق، علی منطق، علی گویا

علی قاف و علی نقطه، علی طاسین، علی حامیم

علی قصد و علی مقصد، علی مقصود، علی معنا

اگر دیوانه روز و شب، همه مدح علی گوید

تمام آن گفته از وصفش، شود یک قطره از دنیا


ذکر من، تسبیح من، مدح و ثنای من علی است

پیروی از میثم تمار و قنبر می کنم

از ازل مهرش عجین گردیده با آب و گلم

بهر این نعمت، مداوم، شکر داور می کنم

یا علی می گویم و بر آب و آتش می زنم

بیم، کی در راه او، از جان و از سر می کنم


ماییم در کویت گدا، مولا علی مولا علی

کن دردهای ما دوا، مولا علی مولا علی

بسم الله مطلق تویی، بر دین حق رونق تویی

حقا تویی مشکل گشا، مولا علی مولا علی

تو اولی، تو آخری، تو ظاهری، تو باطنی

در تو نمی باشد فنا، مولا علی مولا علی

نورُاللّهی، عینُ اللّهی، بابُ اللّهی، سرُاللّهی

تو خالقی بر ماسوا، مولا علی مولا علی

تو والی ملک حقی، هم با حقی هم بر حقی

هم پیشوا هم مقتدی، مولا علی مولا علی

ای خسرو ملک هدی، نتوان تو را گویم خدا

هم نیستی از حق جدا، مولا علی مولا علی

ظاهر چو در کسوت شدی، آیینة عبرت شدی

ای مالک ارض و سما، مولا علی مولا علی

حقا ولی مطلقی، دین از تو دارد رونقی

مادر کجا تو در کجا، مولا علی مولا علی

گویند تو وجهُ اللّهی، تو هادی هر گمرهی

تو پادشاهی ما گدا، مولا علی مولا علی

در قاب قوسین جای تو، عرش علی مأوای تو

آنجا تو هستی و خدا، مولا علی مولا علی

اندر قیام و در قعود، هم در رکوع و در سجود

بینم تو را بینم تو را، مولا علی مولا علی

اندر حریم کبریا، یا آن که در روز جزا

دست است و دامان شما، مولا علی مولا علی

گفتا رسول هاشمی، جان من و جان علی

بخ بخ از این مدح و ثنا، مولا علی مولا علی

هستی تو ما را دادرس، شاها به ما فریادرس

ای صاحب جود و سخا، مولا علی مولا علی

در سیزده ماه رجب یاللعجب یاللعجب

ظاهر به دنیا شد خدا، مولا علی مولا علی

شاهنشها خیل ملک، در عشق تو گِرد فَلک

گردند هر صبح و مسا، مولا علی مولا علی

دست من و دامان تو، جانم بود قربان تو

بیمار خود را ده شفا، مولا علی مولا علی

ای قلزم بحر کرم، ای پادشاه ذوالمنن

ای سید و آقای ما، مولا علی مولا علی

شاها به سید کن نظر، او را رها کن از خطر

از خود مکن او را جدا، مولا علی مولا علی


علی ای رکن ایمانم، علی شمس درخشانم

علی جسم و علی جانم، علی جانم علی جانم

علی مولا علی رهبر، علی صاحب، علی سرور

علی جنت علی کوثر، علی جانم علی جانم

علی دریا، علی ساحل، علی اعظم، علی کامل

علی حلال هر مشکل، علی جانم علی جانم

علی حلال مشکل ها، علی روشنگر دل ها

علی شمس قبائل ها، علی جانم علی جانم

علی زاهد علی عابد، علی مرشد، علی راشد

علی احمد، علی حامد، علی جانم علی جانم

 علی با انبیا همدم، شفا بخش دل عالم

علی کعبه، علی زمزم، علی جانم علی جانم

علی مولا علی آقا، علی دنیا، علی عقبی

علی پنهان علی پیدا، علی جانم علی جانم

نمی گویم خدائی تو، که حق و حق نمایی تو

بقائی تو صفائی تو، علی جانم علی جانم

تو غمخوار یتیمانی، تو دلدار ضعیفانی

تو زیب عرش رحمانی، علی جانم علی جانم

علی عامل، علی عادل، علی اعظم، علی کامل

علی حلال هر مشکل، علی جانم علی جانم

علی ساقی، علی کوثر، علی حیدر، علی صفدر

علی همراز پیغمبر، علی جانم علی جانم

علی آقا، علی مولا، علی دنیا، علی عقبی

علی آیات انسان ها، علی جانم علی جانم

تو نورالله، تو عین الله، تو روح الله، تو وجه الله

کلام الله، لسان الله، علی جانم علی جانم

علی ای اولین مظلوم، علی از حق خود محروم

عدویت از خدا محکوم، علی جانم علی جانم

به راه دین فدا گشتی، شهید اشقیا گشتی

به دیدار خدا گشتی، علی جانم علی جانم

ز خون رویت شده گلگون، سر و سجاده ات پر خون

عزیزانت ز غم محزون، علی جانم علی جانم

مناجات و دعای تو، نماز دل ربای تو

شده شمع عزای تو، علی جانم علی جانم

ز داغت زینب نالان، بگرید با دل سوزان

حسن غمگین، حسین گریان، علی جانم علی جانم


دم همه دم علی علی، بحر کرم علی علی

صاحب دم علی علی، علی علی علی علی

آئینة خدا نما، یاور کل انبیا

نفس نفیس مصطفی، علی علی علی علی

بیان تو بیان حق، لسان تو لسان حق

چشم تو دیدگان حق، علی علی علی علی

مظهر کبریا تویی، حجت حق نما تویی

مقصد هل اتی تویی، علی علی علی علی

باعث خلق عالمی، رکن و مقام و زمزمی

به سرّ حق تو محرمی، علی علی علی علی

تو صادری، تو مَصدری، تو هادی و تو رهبری

به شهر علم دین دری، علی علی علی علی

 دست تو دست ایزدی، حُسن تو حُسن سرمدی

تو یاور محمدی، علی علی علی علی

صبح ز شمس روی تو، لیل ز نقش موی تو

چشم همه به سوی  تو، علی علی علی علی

تو حیدری تو صفدری، تو گوهری تو جوهری

تو اولی تو آخری، علی علی علی علی

کتاب ناطق خدا، امید بخش قلب ها

علی ولی کبریا، علی علی علی علی

تو خانه زاد سرمدی، تو قلب و جان احمدی

تو وارث محمدی، علی علی علی علی

تو مظهر العجائبی، تو صاحب مناقبی

تو سروری تو صاحبی، علی علی علی علی

«کرببلائیت» چسان، مدح تو را کند بیان

مات تو عقل عاقلان، علی علی علی علی


امیرالمؤمنین یا شاه مردان

دل ناشاد ما را شاد گردان

بگیر از مرحمت دست محبان

علی جانم علی جانم علی جان

دلم را خانة عشق تو کردم

به هیچ افسون ز عشقت  بر نگردم

تو آگاهی ز قلب پر ز دردم

علی جانم علی جانم علی جان

علی ای واقف از سوز و گدازم

تویی قبله تویی روح نمازم

به سوی تو بود دست نیازم

علی جانم علی جانم علی جان

به تو من عاشقم عاشق ترم کن

بسوزان از وفا خاکسترم کن

نظر بر ناله و چشم ترم کن

علی جانم علی جانم علی جان

شدم در عاشقی دیوانه تو

فتادم بر در کاشانة تو

تو شمعی و منم پروانه تو

علی جانم علی جانم علی جان

به بالینم بیا در وقت مردن

که مشکل بی تو باشد جان سپردن

نمی خواهم نفس بی تو شمردن

علی جانم علی جانم علی جان

ز پا افتاده ام هنگام پیری

بیا کن نوکرت را دستگیری

بگیر از مرحمت دست فقیری

علی جانم علی جانم علی جان

دمی که در دل گورم شود جا

درون حفره ای تنهای تنها

ندارد غم اگر آئی در آن جا

علی جانم علی جانم علی جان

تو که بر عالمی مشکل گشائی

کلام اللهی و دست خدائی

نظر بنما به سوی «کربلائی»

علی جانم علی جانم علی جان


قنبرت را نوکر و خدمتگزارم یا علی

دست از دامان لطفت بر ندارم یا علی

خانه زاد و جیره خوار و از غلامان توام

این غلامی تو باشد افتخارم یا علی

هست یک عمری که من دم از ثنایت می زنم

نام جان بخش تو، می باشد شعارم یا علی

گر چه جان من نباشد قابل قربان تو

من تو را از جان و دل جان نثارم یا علی

من که از روز ازل دل دادة عشق توام

داده ام در دست عشقت اختیارم یا علی

من فدایی توام عشقم بیان وصف اوست

رخ مپوش از من، که من طاقت ندارم یا علی

در دم مردن کشم من انتظار مقدمت

تا که با دیدار رویت جان سپارم یا علی

در شب تنهائیم، بگذار پا بر سر مرا

تا شود روشن ز نورت شام تارم یا علی

من ولایت را ز جان و دل خریدم از ازل

بی جهت نبود تویی دار و ندارم یا علی


یک عمر بود، که یا علی می گویم

از مدح به جز آل علی خاموشم

گر بند ز بند من جدا بنمایند

در مدح علی و آل او، می کوشم

هستم چو غلام حلقه در گوش علی

این نوکریش را به جهان نفروشم


امروز جبریل امین، شهپر به شهپر می زند

از شوق گرد مصطفی، پروانه سان پر می زند

فرمان بلغ از خدا بهر پیمبر آورد

بر فرق شاه اولیا زین مژده افسر می زند

امروز باید مرتضی را جانشین خود کند

نام علی را مصطفی چون سکه بر زر می زند

پس از جهاز اشتران بر پا نماید منبری

او از پی تکمیل دین پا روی منبر می زند

با یا علی او را نبی بر گیرد از روی زمین

بر روی دست مصطفی لبخند حیدر می زند

چون گفت با صوت رسا من کنت مولا مصطفی

آنگه دم از هذا علی مولا مکرر می زند

پس وال من والاه را بر خلق می خواند نبی

هم عاد من عاداه را از دل پیمبر می زند

بالاترین روز علی امروز می باشد که او

تاج خلافت بر سر از دست پیمبر می زند

چون روی دست مصطفی بیند علی را فاطمه

زهرا تبسم از شعف بر روی شوهر می زند

پروندة هر شیعة مولا علی را ذات حق

با دست خود مهر قبولی روز محشر می زند


ای سلام حق ثنایت یا امیرالمؤمنین

وی ثنا خوان، مصطفایت یا امیرالمؤمنین

در رکوع انگشتری دادی به سائل گشته است

مهر منشور، سخایتیا امیرالمؤمنین

گشته تسبیح ملک آهسته، هر گه در نماز

بود رازی با خدایت یا امیرالمؤمنین

دامن گردون شود پر زر اگر تابد از او

گوشة ظل عطایت یا امیرالمؤمنین

راست چون صبح دوم روشن شود راه صواب

رایت افرازد چو رایت یا امیرالمؤمنین

سدره را از پایة خود انتهای اوج داد

رفعت بی منتهایتیا امیرالمؤمنین

گه به چشم و هم می پوشد لباس اشتباه

عرش تا فرش سرایت یا امیرالمؤمنین

گه به حکم ظن ستون عرش را دارد به پا

بارگاه کبریایت یا امیرالمؤمنین

چون به امرت بر نگردد مهر از مغرب که هست

گردش گردون برایت یا امیرالمؤمنین

یافت از دست ولایت فتح بر فتح دگر

دست در حبل ولایت یا امیرالمؤمنین

جان در آن حالت که از تن می برد پیوند هست

آرزومند لقایت یا امیرالمؤمنین

گر مکان بر تخت او ادنی کنی جایت دهند

انس و جان کانجاست جایت یا امیرالمؤمنین

حق شناسان گر به دست آرند معیار تو را

حد فوق ما سوی دانند مقدار تو را


علی ای همای وحدت تو چه مظهری خدا را

که خدا نمود زینت به تو تخت انما را

علی ای محیط وحدت تو چه آیتی خدا را

که محاط توست کثرت چه نهان چه آشکارا

علی ای سوار قدرت تو چه قدرتی خدا را

که کشید دست و تیغ تو کمان لافتی را

علی ای که با محمد به دو جسم رفته یک روح

صلوات ختم بنما بنگر یکی دو تا را

علی ای سماء وحدت تو چه پرتویی خدا را

که به نه سپهر دادی تو علو و ارتقا را

تو به آسمان وحدت چه مهی چه آفتابی

که گرفته نور روی تو از ارض تا سما را

به تو گر قوام هستی ز ازل خدا نبستی

به تمام ملک هستی به که کردی این عطا را

علی ای که داد احمد به کفت لوای حمدش

که علم کند یدالله به دو عالم آن لوا را

علی ای که در شجاعت به قدر تو قدر دادی

که قدر به دست گیرد سر رشتة قضا را

نبود به جز تو حیدر نبود به جز تو صفدر

به کسی نداده داور به جز از تو این قوا را

علی ای که کس به جز تو به خدا نمیتواند

که بقا دهد فنا را که فنا دهد بقا را

به کدام چشم بیند به تو آنکه خود نبوده

که ز ابتدا تو بودی و تو هستی انتها را

علی ای که حب و بغض تو بهشت گشت و دوزخ

که میان این برزخ کند امتحان ما را

تو به توبه و انابه لب بوالبشر گشوده

پسری قبول توبه ز پدر نمودی یارا

دم عیسوی ز لعل تو نبود مرده احیا

که به دست پدر عمران تو نهادی آن عصا را

چو عروج کرد احمد که به جز تو بوده آن جا

که به جلوه وا نماید پس پردة عما را

علی ای که در سخاوت به هزارها چو حاتم

ز کرم تو یاد دادی ره بخشش و سخا را

علی ای که بوعلی ها ز تو رسم کرده قانون

که نوشت حکمت او ز شفای تو شفا را

به جز از علیچه گوئی به کسی خلیفه الله

ز خدای زهد و تقوی بده فرق اتقیا را

اگر عمرو یا که عنتر چه به نهروان چه خیبر

که نکرد گم ز بیم تو به جنگ دست و پا را

علی ای که با نگاهی کنی عالمی تو احیا

چه شود که وانوازی به نگاهی آشنا را


بنشینم و گویم همه دم مدح مکرر

در شأن تو ای شیر خدا سید و سرور

گویا شده طبعم بکنم مدح و ثنایت

کس نیست کند وصف تو جز خالق اکبر

با آنکه نه من گویم و نه کس بتوان گفت

مدح تو خداوند جهان کرد و پیمبر

با آنکه خدا وصف تو را کرده به قرآن

با آنکه نبی مدح تو را گفت به منبر

با آنکه به جبریل تویی مرشد و استاد

با آنکه به میکال تویی هادی و رهبر

با آنکه گهر در ته دریا ز تو موجود

با آنکه قمر در دل چرخ از تو منور

با آنکه کرم با کرمت نیست مقابل

با آنکه شرف با شرفت نیست برابر

با آنکه ببستی و بجستی و فکندی

از قدرت بازو در دروازة خیبر

با آنکه دریدی و شکستی و بکشتی

بت ها همه از طاق حرم مرحب و اژدر

در روی زمینگشتم و کردم همه جا سیر

اسرار سما را همه خواندیم به دفتر

شاهی چو تو اندر همه آفاق ندیدم

آری نبود چون تو شهی در همه کشور

هستی تو علی و اسد و قدرت سرمد

سیف الله و وجه الله و عین الله و سرور

سلطان زمین شاه زمن صهر محمد

خیبر کن و مرحب کش و اژدر در و صفدر


امیر جمله مردان و صاحب ناموس

ولی و شیر خدا کار ساز روز عبوس

چو ذوالفقار به کف به روز مصاف

به خاک تیره فکندی هزار تن ز رئوس

نماز و خمس و زکات بی مهرش

به روز حشر همه زرق باشد و سالوس

نبی به لیله اسری برون ز کون و مکان

طلوع نور علی دید در مکان جلوس


هر آنکه پیراهن مهر تو به تن نکند

به صد کفن اگر آید به حشر عریان است

والله علی به ملک امکان شاه است

داماد و پسر عم رسول الله است

هر کس به ولایت وامامت علی شکاک است

ناپاک و حرام زاده و گمراه است

لله الحمد که در شرع مطاع نبوی

سایه افکنده سرم ظل همای علوی


محمد عربی، آبروی هر دو سرا

کسی که خاک درش نیست خاک بر سر او

شنیده ام که تکلم نمود همچو مسیح

به این حدیث، لب لعل روح پرور او

که من مدینة علمم علی درست مرا

عجب خسته حدیثی است من سگ در او


درگه شاه ولایت، آن که زان برتر ندیدم

در همه دربار سلطان نبوت آستانی

قدسیان بر صفة والای آن درگاه صفوت

روز و شب از مطبخ قدوسیان گسترده خوانی

من سگی ولگردم و استاده ام با گردن کج

بو کز آن مطبخ سرا، بر سر زنندم استخوانی


ای مصحف آیات الهی رویت

وی سلسلة اهل ولایت مویت

سر چشمة زندگی دلجویت

محراب نماز عارفان ابرویت

ای قبلة ارباب وفا ابرویت

وی نور دو چشم عاشقان از رویت

هر سو دل گمراه به پهلو گردد

تا آخر کار آورد رو سویت


گر ز بهر فیض تو برداشتی یک قطرة آب

تا قیامت کوکب رخشنده باریدی سحاب

در نقاب و خلق دیدند و خدایت خوانده اند

خود خداوند داند چو خوانندت چو بگشائی نقاب

آن یکی زائر یکی خادم، یکی مداح توست

من سگ کوی توام والله اعلم بالصواب


گر دوستی علی نداری در دل

باشد همه عبادتت بی حاصل

گر روی علی تو را بود کعبة دل

در کعبة دل مساز طی منزل

حاجی ز نجف چرا رود سوی حجاز

تا آب بود هست تیمم باطل


چو گفت آن خداوند تنزیل وحی

خداوند امر و خداوند نهی

که من شهر علمم، علیم در است

درست این سخن قول پیغمبر است

گواهی دهم کاین سخن راز اوست

تو گوئی دو گوشم به آواز اوست


دوش از پیر عقل پرسیدم

کای تو دانا به رازهای نهفت

رفت بسیار از علی و عمر

در میان صحابه گفت و شنفت

که سزد جانشین پیغمبر

هین بگو فاش در جوابم گفت

که به جایش نشیند از پس مرگ

آن که در زندگی به جایش خفت


اسلام شد مشید و دین گشت استوار

از نیروی یدالله و از ضرب ذوالفقار

زان ضربتی که بر سر مرحب زدی هنوز

آواز مرحباست که خیزد ز هر دیار

دادی رواج شرع نبی را ز قتل عمرو

کو را ز پا فکندی و دین گشت پایدار


ای عاشق علی تو بیا یا علی بگو

هر لحظه، هر نفس، همه جا یا علی بگو

پشتت اگر شکست ز سنگینی گناه

افسرده دل مباش، و بیا یا علی بگو

حل می شود تمامی غم های سینه ات

با سینه ای تهی ز ریا یا علی بگو


به صفای کوی صفا قسم

به حرم قسم به منی قسم

به مقام آل عبا قسم

به جلال و قدر خدا  قسم

که  وصی مطلقة نبی

نبود کسی  به جز از علی

به علی قسم به نبی قسم

به جلال مرتضوی قسم

به تجلیات علی قسم

به شکوه مصطفوی قسم

که وصی مطلقة نبی

نبود کسی به جز از علی

به حیا و عصمت فاطمه

به مقام و رفعت فاطمه

به غم و مصیبت فاطمه

به خدای حضرت فاطمه

که وصی مطلقة نبی

نبود کسی به جز از علی


دستی که افتادم ز پا

لطفی کن از بهر خدا

چون طفل بی نای و نوا

رحمی نما بر جان ما

مولی امیرالمؤمنین

عمرم فزون  شد از چهل

افتاده ام در چاه دل

چون  خر فرو ماندم به گل

زین کار خود هستم خجل 

مولی امیر المؤمنین


غرق ولای توایم یا مرتضی مددی

(ما مبتلای توایم یا مرتضی مددی)

شاهنشهی و شهان، یکسر گدای تواند

از جن و انس و ملک، غرق عطای تواند

همواره بهره ور از جود و سخای تواند

(مات سخای توایم یا مرتضی مددی)

بر خیل گمشدگان، هادی راه تویی

افلاک عاطفه را، خورشید و ماه تویی

در ملک عشق و ولا، مولا و شاه تویی

(یکسر گدای توایم یا مرتضی مددی)

هر فیض چون که رسد بر مردمان ز خدا

هستی تو واسطه اش ای ابر جود و سخا!

بر دامن تو زدیم دست از طریق ولا

(زیر لوای توایم یا مرتضی مددی)

روز جزا ز کرم بنگر به حالت ما

در پیشگاه خدا کن تو شفاعت ما

کن مُهر از ره مهر، لوح قیامت ما

(ما آشنای توایم یا مرتضی مددی)


این کیه حبل المتینه

مرشد روح الامینه

حب او حصن حصینه

فرش او عرش برینه

این علی بن ابی طالب امیرالمؤمنینه

روح قرآن مبینه

دست حق در آستینه

هم امام المتقینه

هم نبی را جانشینه

این علی بن ابی طالب امیرالمؤمنینه

این کیه بالا بلنده

حلقة زلفش کمنده

دل به تار او به بنده

دافع روز گزنده

این علی بن ابی طالب امیرالمؤمنینه

همنشین دردمنده

غمگسار مستمنده

نالة او حق پسنده

با یتیمان هم نشینه

این علی بن ابی طالب امیرالمؤمنینه

این کیه نیکو خصاله

کعبة ارباب حاله

محرم کوی وصاله

بی قرین و بی مثاله

این علی بن ابی طالب امیرالمؤمنینه

مظهر کل جلاله

لحظه ای که در قتاله

گلشن آرای جماله

صورت آموز جنینه

این علی بن ابی طالب امیرالمؤمنینه


من که دلم به عشق حق گشته چو مهر منجلی

به افتخار می زنم نعرة یا علی علی

علی علی علی علی علی علی علی علی

مرغ پریدة دلم پر زده گرد بام او

کبوتر وجود من گشته همیشه رام او

علی بود امیر من منم منم غلام او

در همه حال می زنم نعرة یا علی علی

علی علی علی علی علی علی علی علی

علی بود تجلی سینة بی قرار من

آئینة رخ علی طلعت کردگار من

ولایت علی بود همیشه افتخار من

در همه حال می زنم نعرة یا علی علی

علی علی علی علی علی علی علی علی

اگر حلال زاده ای تو شیر پاک خورده ای

بگو به آواز جلی علی علی علی علی

علی علی علی علی علی علی علی علی

کعبه علی، حرم علی، منای من علی بود

صاحب رکن و زمزم و صفای من علی بود

به روز حشر اولین ندای من علی بود

علی علی علی علی علی علی علی علی


شیر خدا و لنگر عرش خدا علی است

مرآت حق و آئینة حق نما علی است

در روز حشر، شافع امت محمد است

باب النجاه سلسلة انبیاء علی است

بعد از وجود اقدس حبیب حق

بر کل جن و انس و ملک رهنما علی است

اول رجل که دین محمد قبول کرد

وآن دومین ز خمسة آل عبا علی است

نفس نبی و باب علوم محمد است

چارم نفر که رفته به زیر کسا علی است

گر افتخار دیگری از بهر او نبود

این افتخار بس که شه لافتی علی است

در جنگ بدر و غزوة خندق صف احد

مردی که بود در خور صد مرحبا علی است

 دست خدا که فوق همه دست ها بود

دست علی ولی خدا مرتضی علی است

مردی که دست رد زده بر سینة جهان

بر این عجوزه هیچ نکرد اعتنا علی است

بخشنده ای که کرده سفارش ز قاتلش

بر جانشین خود حسن مجتبی علی است

نام آوری که وصف وی از حد فزون بود

اوصاف او مفصل و بی انتها علی است

ما را چه مایه ای است که مدح علی کنیم

قرآن تمام وصف علی، هل اتی علی است


همتی کز پا نشستم یا علی

مانده ام برگیر دستم یا علی

تا به دیدار تو چشمم باز شد

از جهان، دل بر تو بستم یا علی

مردم ار، مست میِ خمخانه اند

من ز مینای تو مستم یا علی

من ندانم چیستم یا کیستم

از تو هستم هر چه هستم یا علی

خواجگی کن عهد مشکن گرچه من

عهد خود با تو شکستم یا علی

خلق اگر دل بر گدایان بسته اند

من گدای شه پرستم یا علی

ای عصای دستی که من

پای خویش از تیشه خستم یا علی

زاهدان در انتظار کوثرند

من خوش از جام الستم یا علی

پای مردی کن ز لطفم دست گیر

«نیّر» بی پا و دستم یا علی


نه مراست قدرت آنکه دم زنم از جلال تو یا علی

نه مرا زبان که بیان کنم صفت کمال تو یا علی

شده مات عقل موحدین همه در جمال تو یا علی

چو نیافت غیر تو آگهی ز بیان حال تو یا علی

(نبرد به وصف تو ره کسی مگر از مقال تو یا علی)

هله ای مجلی عارفان، تو چه مطلعی تو چه منظری

هله ای موله عاشقان، تو چه شاهدی تو چه دلبری

که ندیده ام به دو دیده ام چو تو گوهری چو تو جوهری

چه در انبیا چه در اولیا، نه تو راست عدلی و همسری

(به کدام کس مثلت زنم، که بود مثال تو یا علی)

توئی آن که غیر وجود خود به شهود غیب ندیده ای

همه دیده ای نه چنین بود، شه من تو دیدة دیده ای

فقرات نفس شکسته ای سبحات و هم دریده ای

ز حدود فصل گذشته ای به صعود وصل رسیده ای

(ز فنای ذات به ذات حق بود اتصال  تو یا علی)

چو عقول وافئده را نشد ملکوت سر تو منکشف

ز بیان وصف تو هر کسی رقم گمان زده مختلف

همه گفته اند و نگفته شد ز کتاب فضل تو یک الف

فصحای دهر به عجز خود ز ادای وصف تو معترف

(بلغای عصر به نطق خود شده اند لال تو یا علی)

توئی آن که در همه آیتی نگری به چشم خدای بین

توئی آن که از کشف الغطاء نشود تو را  زیاد به یقین

شده از وجود مقدست همه سرّ کنز خفا مبین

ز چه رو، دم از انا ربکم، نزنی، بزن به دلیل این

(که به نور حق شده منتهی شرف کمال تو یا علی)

تو همان درخت حقیقتی که در این حدیقة دنیوی

ز بروق نور تو مشتعل شده نار نخلة موسوی

انا ربکم تو زنی و بس به لسان تازی و پهلوی

ز تو در لسان موحدین بود این ترانة معنوی

(که انا الحق است به حق حق ثمر نهال تو یا علی)

تو چه بنده ای که خدائیت ز خداست منصب و مرتبت

رسدت ز مایة بندگی که رسی به پایة سلطنت

احدی نیافت ز اولیا چو تو این شرافت و منزلت

همه خاندان تو در صفت چو تواند مشرق معرفت

(شده ختم دورة علم و دین به کمال آل تو یا علی)

تو همان ملیک مهیمنی که به هشت جنت و نه فلک

شده ذکر نام مقدست همه وردالسنة ملک

پی جستجوی تو سالکان، به طریقت آمده یک به یک

بخدا که احمد مصطفی به فلک قدم نزد از سمک

(مگر آنکه داشت در این سفر طلب وصال تو یا علی)

تویی آنکه سورة منتهی بودت بلندی آشیان

رسد استغاثة قدسیان به درت ز لانة بی نشان

به مکان نیایی و جلوه ات به مکان ز مشرق لامکان

چه به اوج خویش رسیده ای ز علو قدر و سمو شان

(همه هفت کرسی و نه طبق شده پایمال تو یا علی)

نه همین بس است که گویمت به وجود جود مکرمی

نه همین بس است که خوانم به ظهور فیض مقدمی

تو منزهی ز ثنای من که در اوج قدس قدم همی

به کمال خویش معرفی به جلال خویش مسلمی

(نه مراست قدرت آن که دم زنم از جلال تو یا علی)

نه فرشته یافته نه بشر چو تو ذوالکم چو تو ذوالعفا

نه بشر شنیده فرشته را به چنین صفت به چنین صفا

به خدا ظهور عجائبی چو تو نیست در بشر از خدا

که تعصبت به حق حق ز تو آن قناعت و این سخا

(به طراز سورة هل اتی چه نکوست قال تو یا علی)

تو که از علائق جان و تن به کمال قدس مجردی

تو که بر سرائر معرفت به جمال انس مخلدی

تو که فانی از خود و متصف به صفات ذات محمدی

به شئون فانی این جهان، نه معطلی نه مقیدی

(بود این ریاست دنیوی غم و ابتهال تو یا علی)

منم آن مجرد زنده دل که دم از ولای تو می زنم

ره کوه و دشت گرفته ام قدم از برای تو می زنم

به همین نفس که تو دادیم نفس از ثنای تو می زنم

شب و روز حلقة التجا به در سرای تو می زنم

نروم اگر بکشی مرا ز صف نعال تو یا علی

چه اگر مقدر عاصیان شده از مشیت کبریا

درکات دوزخ جانگزا که رقم شد از قلم قضا

چو مراست مهر تو مهر دل ز گنه نترسم او از جزا

تو اگر به دوزخ عاصیان نشوی به روز جزا رضا

(ندهد خدای ملال ما که دهد ملال تو یا علی)

نرسید کشتی همتم ز یم غمت به کناره ای

بشکست فُلک مرا فَلک به حجاره ای ز اشاره ای

به همین خوشم که نشسته ام بشکسته ای و به پاره ای

چه کنم ز غرق شدن مرا نه علاج هست و نه چاره ای

(مگرم ز غیب مدد کند یکی از رجال تو یا علی)

تو که آگه از نفخات حق به سرائری و ضمائری

نظر خدائی مطلع ز بواطنی و ظواهری

تو که بر تمامت انس و جان ز کرم معینی و ناصری

تو که در عوالم کن فکان به احاطه حاضر و ناظری

(ز چه رو به پرسش حال ما نشود مجال تو یا علی)


علی ای همای رحمت تو چه آیتی خدا را

که به ماسوی فکندی همه سایة هما را

دل اگر خدا شناسی همه در رخ علی بین

به علی شناختم من به خدا قسم خدا را

به خدا که در دو عالم اثر از فنا نماند

چو علی گرفته باشد سر چشمة بقا را

برو ای گدای مسکین درخانة علی زن

که نگین پادشاهی دهد از کرم گدا را

به جز از علی که گوید به پسر که قاتل من

چو اسیر توست اکنون به اسیر کن مدارا

به جز از علی که آرد پسری ابوالعجائب

که به پا کند به عالم شهدای کربلا را

نه خدا توانمش خواند نه بشر توانمش گفت

متحیرم چه نامم شه ملک لافتی را

همه شب در این امیدم که نسیم صبحگاهی

به پیام آشنایی بنوازد آشنا را


ز طریق بندگی علی نه اگر بشر به خدا رسد

به چه دل نهد، به که رو کند، به چو سو رود به کجا رسد

ز خدا طلب دل مقبلی به علی بجو تو توسلی

که اگر رسد به علی دلی به علی قسم به خدا رسد

ازلی ولایت او بود ابدی عنایت او بود

ز کف کفایت او بود ز خدا هر آنچه به ما رسد

به علی اگر بری التجا چه در این سرا چه در آن سرا

همه حاجت تو شود روا، همه درد تو به دوا رسد

علی ای تو یاور و یار ما، اسفا به حال فکار ما

نه اگر به عقدة کار ما، مدد از تو عقده گشا رسد

نه به هر که، هر که فدا شود، چو فدائی تو به جا شود

که هر آن که در تو فنا شود،  ز چنین فنا به بقا رسد

دو جهان رهین عنایتت، ره حق طریق هدایتت

همه را به خوان ولایتت، ز خدا هماره صلا رسد

به غدیر خم چو به امر هو، بستودت احمد نیک خو

به جهانیان ز ندای او، همه لحظه لحظه ندا رسد

به مؤالف تو مقر جنان، به مخالف تو سقر مکان

به تو نیک و بد شود امتحان، ز تو نیک و بد به جزا رسد

چو منی کجا و ثنای تو، که تو را ستوده خدای تو

چه بیان کنم به سزای تو، که تو را به حد ثنا رسد

مگر از زبونی خود زبان بگشایم ای شه انس و جان

که کند ز محنت خود بیان، به حضور شه چو گدا رسد


من غلام شاه مردانم، چرا غمگین نشینم

مهر او اندر روانم همچو نقش اندر نگینم

مهر او اندر روانم، ذکر او اندر زبانم

از علی دم می زنم تا زنده در روی زمینم

من نخواهم چیز دیگر اندر این دنیای فانی

آرزو دارم که وقت مرگ دیدارت ببینم

گر بیایی در لحد ای شاه خوبانم به بالین

جان به تن آید دوباره تا که دیدار تو بینم

از ازل کردم قبول من کلب درگاه تو باشم

مفتخر زین افتخارم من چرا غمگین نشینم

جز علی با یازده نسل گرامش در دو عالم

رهنما و مقتدی و رهبر دیگر نبینم

کارهایی که تو کردی جمله بود کار خدائی

این کرامت غیر تو من از کس دیگر نبینم


هر که بر آل علی مرتضی ایمان ندارد

ارزشی در پیشگاه خالق سبحان ندارد

هر که نشناسد علی را جانشین از بعد احمد

گر کنی درک حقیقت واقعاً وجدان ندارد

دین ما بعد از محمد شهریاری با عدالت

جز علی بن ابی طالب در این دوران ندارد

آن که را نبود به دل حب علی، در روز محشر

چاره ای جز سوختن در آتش سوزان ندارد

پا نهادن همچو سلمان در محیط باغ رضوان

بی ولای مرتضی بهر کسی امکان ندارد

شیعة اثنی عشر را گر ببرّی بند بندش

جز علی سالار و مولا، تا که دارد جان ندارد

شد تولد در میان خانة حق تا بدانی

این سعادت را کسی غیر از شه مردان ندارد

کفر نبود گر بگویم در جهان آفرینش

مرتضی غیر از خدائی فرق با یزدان ندارد

بی ولایش گر شوی سلمان ثانی در عبادت

ذره ای ارزش به نزد قادر منان ندارد

دوست دارد دوستانش را ولی با دشمنانش

ذات حق مزدی به غیر از کیفر آنان ندارد

آن که دارد ذره ای از مهر او را در دل خویش

جرئت سوزاندنش را دوزخ و نیران ندارد

از صفات پاک او «ژولیده» نتوان شمه ای گفت

چون که توصیف صفاتش در جهان پایان ندارد

در حقیقت جان ندارد هر کسی جانان ندارد

هر کسی جانان ندارد، در حقیقت جان ندارد

کیست دلبر، آن که بی عشقش دلی تسکین نیابد

کیست جانان، آنکه بی مهرش کسی ایمان ندارد

مرتضی شاه ولایت شیر یزدان زوج زهرا

کاسمان بیّن چو رویش افسری تابان ندارد

درد جسم است آن که درمانش بود نزد طبیبان

درد روح، الا تولای علی درمان ندارد

ز انبیاء و اولیاء و اوصیای پاک دامن

کیست آنکه مرتضی را دست بر دامان ندارد

بی علی فلک بشر غرق است در بحر طبیعت

کی به ساحل می رسد کشتی که کشتیبان ندارد

راستی بعد از قضایای غدیر از بهر احمد

هر که نشناسد علی را جانشین وجدان ندارد


چشمی لطفی سوی ما بهر خدا کن یا علی

درد ما را ظاهر و باطن دوا کن یا علی

دل به جان آمد ز وسواس اندر این دار مجاز

جان ما را با حقیقت آشنا کن یا علی

چون رضای حق رضای تست ای مجلای حق

با رضای خویشتن ما را رضا کن یا علی

هر دوا از خاک درگاه تو می گردد اثر

درد بی درمان این مسکین دوا کن یا علی

عرض حاجت بندگان را با ولی نعمت است

حاجت این بندة دیرین دوا کن یا علی


در آن نفس که بمیرم در آرزوی تو باشم

به آن امید جان دهم که خاک کوی تو باشم

به وقت صبح قیامت که سر ز خاک برآرم

به گفتگوی تو خیزم به جستجوی تو باشم

به جمعی که درآیند شاهدان دو عالم

نظر به سوی تو دارم غلام روی تو باشم

حدیث روضه نگویم گل بهشت نبویم

جمال حور نجویم دوان به سوی تو باشم


تا صورت پیوند جهان بود علی بود

تا نقش زمین بود و زمان بود علی بود

شاهی که وصی بود و ولی بود علی بود

سلطان سخا و کرم و جود علی بود

مسجود ملائک که شد آدم ز علی شد

آدم چو یکی قبله و مسجود علی بود

هم آدم و هم شیث و هم ایوب و هم ادریس

هم یوسف و هم یونس و هم هود علی بود

هم موسی و عیسی و هم خضر و هم الیاس

هم صالح پیغمبر و داوود علی بود

آن شیر دلاور که بهر طمع نفس

درخوان جهان پنجه نیالود علی بود

عیسی به وجود آمد و در حال سخن گفت

آن نطق و فصاحت که در او بود علی بود

آن لحمک لحمی بشنوی تا که بیابی

آن یار که او نفس نبی بود علی بود

آن شاه سرافراز که اندر شب معراج

با احمد مختار یکی بود علی بود

محمود نبودند کسانی که ندیدند

کاندر ره دین احمد و محمود علی بود

آن کاشف قرآن که خدا در همه قرآن

کردش صفت عصمت و بستود علی بود

آن عارف سجاد که خاک درش از قدر

از کنگره عرش برافزود علی بود

آن قلعه گشائی که در قلعه خیبر

برکند به یک جمله و بگشود علی بود

آن شاه سرافراز که اندر ره اسلام

تا کار نشد راست نیاسود علی بود

چندان که در آفاق نظر کردم و دیدم

از روی یقین در هستة موجود علی بود

این کفر نباشد سخن کفر نه این است

تا هست علی باشد و تا بود علی بود

هم اول و هم آخر و هم ظاهر و باطن

هم عابد و هم معبد و معبود علی بود


شکوه جلوة انوار کبریاست علی

قوام فلسفة کل ماسواست علی

علی است با حق و حق با علی ست در همه جا

مگو خدا، که نمایندة خداست علی

از این جهت شده نامش ز نام حق مشتق

که بین جملة اسماء حق طلاست علی

فراز حلقة انگشتر رسول امین

به قدر و رتبه نگینی گرانبهاست علی

اگر رسول امین خود مدینه العلم است

به شهر علم نبی، نصّ با بهاست علی

گره ز توبة آدم گشود و آدم گفت

پس از خدای توانا گره گشاست علی

خدا به نوح نبی گفت دل به دریا زن

مخور تو غم، که به کشتیت ناخداست علی

خلیل در دل آتش ندا شنید که گفت

قسیم دوزخ و جنت به امر ماست علی

بهانه بود عصا در کف کلیم خدا

که امر معجز موسی و آن عصاست علی

مسیح مرده اگر زنده کرد از او بود

که در مقام فنا چشمة بقاست علی

چه بگویم و چه بخوانم به مدح مولائی

که جز خدا از همه ماسوی سواست علی

در مدح مولا امیر المومنین علیه السلام

یا امیرالمومنین یا ذاالنعم               یا امام المتقین یا ذاالکرم

اننا جئناک فی حاجاتنا                  لا تخیبنا و قل فیها نعم

ای زنفس ما به ما اولی علی

یا علی و یا علی و یا علی

نفس احمد ، قلب قرآن ،رکن دین               شهریارِ آسمان ها در زمین

دست حق ، بازوی حق ، شمشیر حق                  فاتح خیبر ، امیرالمومنین

دین علی ، دنیا علی ، عقبا علی

یا علی و یا علی ویا علی

معرفت ، گم کرده ره ، در کوی تو                حُسن تصویر الهی روی تو

روی تو از شش جهت سوی خدا              چشم و دست آفرینش سوی تو

گوشة چشمی به سوی ما علی

یا علی و یا علی و یا علی

زادگاه توست آغوش حرم                   جای پای توست دریای کرم

ظرف هستی ، روز بذلت شرمگین        بحر ، پیش بخششت از قطره کم

قطره گردد در کفت دریا علی

یا علی و یا علی و یا علی

بی تو طاعت نار سوزان است و بس           بی تو تقوی کوه عصیان است و بس

بی تو اجر روزه و حج و جهاد                      شعله های سخت  نیران است و بس

بی تو توحید است بی معنا علی 

یا علی و یا علی و یا علی

نور مهرت را به ذاتم داده اند                  از ازل آب حیاتم  داده اند

پیشتر ، از خلقتِ این روزگار              چارده فُلک نجاتم  داده اند

با تو بوده ام آشنا تنها علی

یا علی و یا علی و یا علی

ظلمتم ، با یک نگاهم نور کن               سینۀ سینائیم را طور کن

گر چه می باشد سیه پرونده ام               میثمم با میثمم محشور کن 

سرفرازم کن ، به زهرا ، یا علی

یا علی و یا علی و یا علی                                                   

 25 ذی القعده 1432و

هرکه را مشکل بود حلال مشکلها علی است

در دریای حقییقت بحر بی پایان علی است

آن سر افرازی که بر کتف پیمبر پا نهاد

آن که در منبر سلونی گفت در کیهان علی است

شاه مکه میر یثرب آفتاب شرق و غرب

خواجه شرع وشریعت معنی قرآن علی است

آدم و نوح و خلیل الله و عیسی در سخن

یونس و هارون و یوشع موسی عمران است

هود و لوط و خضر و الیاس و سلیمان و شعیب

یحیی و ادریس و لقمان یوسف کنعان علی است

مصطفی بد شهریار و مرتضی بد شهسوار

مصطفی بد با صفا و باطن و جانان علی است

سنبل و سرو و صنوبر سوسن باغ بهشت

در سرابستان عصمت لاله و ریحان علی است

شیعیان را روز محشر در حیات و در ممات

یاور و یارست؛ بر هر درد وغم درمان علی است